तीव्रं चिन्तयित्वा दीर्घकालं देवाः तं वह्निं मुक्तवन्तः। अग्निः तु प्रवेशं दुष्करं मन्यमानः, गाढं शोकं जगाम। तत्र स महान् शुद्धः हंसपङ्क्तिः निर्गच्छन्तीम् अपश्यत्। ततः स द्वारपालं विमोह्य, हरस्य अन्तःपुरं प्रविवेश। स हसन् गम्भीरं वचनम् अब्रवीत्— "देवाः द्वारे तिष्ठन्ति।" ततः शर्वः शीघ्रं अग्निना सह निर्गतः, हे नारद। इन्द्रेण, सूर्येण, चन्द्रेण, वह्निना च सह, ते मूर्ध्नि भूमिं स्पृष्टवन्तः। हरः तान् उवाच— "युष्मान् प्रणतान् प्रति अहं परमं वरं दास्यामि।" तदा ते ऊचुः— "एष महान् संयोगः अद्य परित्यज्यताम्, भगवन्।" "मम अतिक्रान्तं तेजः कश्चिद् देवः स्वीकरोतु," इत्युक्त्वा तिष्ठन्ति, बालसमूहवत् कर्दमे निमग्नाः इव। शङ्करः उवाच— "स्वं तेजः सृज, अहं शङ्करः तद् गृह्णामि।" यथा तृषितः जलपिपासुः तैलेन तुष्टिं न लभते, तथैव। ततः हरं नमस्कृत्य, देवाः स्वस्थानं प्राप्तवन्तः। ते स्वर्गं गताः। ततः ते महतीं देवीं उपगम्य, इदं वचनम् ऊचुः— "सः नीतः, तव गर्भात् पुत्रोत्पत्तिः निषिद्धा।" शिवा सर्वान् देवान् शप्तवती— "युवां सन्तानवर्जिताः भविष्यथ।" "अतः भवत्याः भार्याः पुत्रान् न जनयिष्यन्ति।" तपस्विनी मालिनीं आहूय, तां स्तन्यदायिनीं कर्तुं संकल्पम् अकरोत्। पार्वती तु तस्य स्वेदस्य स्वरूपं चिन्तयामास। सा यदा निर्गता, शैलसुता तं मलं गजमुखं कृत्वा निर्मितवती। तं निर्माय, भूमौ स्थाप्य, शुभे आसने पुनः उपाविशत्। उमां स्रजाभरणां स्मितपूर्वकं स्थितां दृष्ट्वा नारदः उवाच। स उवाच— "हसामि, यतो वदन्ति, त्वं पुत्रं लप्स्यसे।" "एवं श्रुत्वा, हे सुकेशिनी, एषः हास्यः अद्य मम जातः।" इति वचः श्रुत्वा, देवी तत्र विधिवत् स्नानं कृतवती। ततः शम्भुः आगत्य, तस्मिन्नेव शुभे आसने उपाविशत्। उमायाः स्वेदः, भवस्य च स्वेदः, जलतत्त्वेन सह मिश्रितः। तद् पुत्रार्थं ज्ञात्वा, जगतां नाथः सन्तुष्टः अभवत्। रुद्रः स्नात्वा, देवतान् पितॄंश्च जलैः वाक्यैः च पूजितवान्। त्रिशूलपाणिः शङ्करः हसितः देव्या समीपं गतः। स एवमुक्तः, शैलसुता समीपं गत्वा, अद्भुतं वस्तु दृष्टवती। तदा प्रहृष्टा शैलसुता तं पुत्रं आलिङ्ग्य, परमं हर्षं प्राप्तवती। हे देवि, सः अपि तव पुत्रः सन्, अधिपतिरहितः अस्ति। सः देवेषु अन्येषु च सहस्रशः विघ्नान् करिष्यति। इत्युक्त्वा, सः तं देव्या पुत्ररूपेण दत्तवान्। तथा, कोपवन्त्यः मातृगणाः विघ्नकर्तारः च, तत्र संस्थिताः। देवी तु स्वं पुत्रं दृष्ट्वा परमं हर्षं जगाम। या पूर्वं शुम्भनिशुम्भमहासुरान् हतवती, सा एव। शैलपुत्र्याः एष कथा स्वर्गं, कीर्तिं, पापनाशं च ददाति; सा शक्तिसंपूर्णा।