सुरारिवध इति वचनं कृत्वा स देवः स्वर्गं जगाम। ततो महेशानं प्रणम्य सा देवी सावित्री नम्रभावेन तस्थौ, मुनिश्रेष्ठ। सा महामोहवशात् सहस्रसंवत्सराणि तत्र स्थित्वा, मुनिवर, तिष्ठन्ती। तस्यां स्थितायां सप्त समुद्राः संकुलिताः सञ्जज्ञिरे, देवाश्च भीताः अभवन्। तदा ते सर्वे सुराः प्रणम्य महेशानं पप्रच्छुः—“किमिदं भगवन्, जगद्व्याकुलं जातम्?” महेशानः प्रत्युवाच—“एतेन कारणेन लोका अत्यन्तं क्लेशं प्राप्ताः, दुःसहव्याकुलतां प्राप्ताः।” ततः सर्वे देवाः—“आगच्छ शक्र, यावत् तद्विनिर्णीतं भवति, तावत् गच्छामः”—इति उक्त्वा तत्र गताः। “एष हि देवाधिपस्यासनं हर्तुमिच्छति,” इत्यपि तैः उक्तम्। भयात् सर्वेषां विज्ञानं नष्टं, दैवकृतकर्मणा प्रेरितम्। स तु मन्दरगिरिं गत्वा तस्य शिखरे उपाविशत्। चिरं चिन्तयित्वा, ते अग्निं मुमुचुः। अग्निः तद्विवेशाय क्लेशं मनसि कृत्वा, गम्भीरशोकमगात्। स महान् शुद्धः हंसपङ्क्तिं निर्गच्छन्तीं दृष्टवान्। ततः स द्वारपालं विमोह्य हरस्य प्राङ्गणं प्रविवेश। स हास्यपूर्वकं वचनं प्रोवाच—“देवा द्वारस्थिता इति।” ततः शर्वः शीघ्रं अग्निना सह निर्गतवान्, नारद। इन्द्रः, सूर्यः, सोमः, अग्निश्च, ते सर्वे शिरसि भूमिं स्पृष्टवन्तः। महेशः तान् उवाच—“युष्माकं नम्राणां परमं वरं दास्यामि।” ततो देवाः—“एष महान् संयोगः किञ्चित्कालं परित्यज्यताम्, भगवन्”—इति प्रार्थयामासुः। “एषा मम महती शक्तिः कश्चिद् देवः स्वीकरोतु”—इति च उक्तम्। ते सर्वे बालकसमूहवत् कर्दमे निमग्ना इव तस्थुः। तदा शङ्करः—“स्वां शक्तिं मुञ्च, अहं तां गृह्णामि”—इति उवाच। यथा तृषितः पुरुषः जलेन तैलं पिबितुमिच्छति, तथैव। एवं हरं नमस्कृत्य, देवाः स्वस्वरूपं प्राप्य, स्वर्गं जग्मुः। ततः ते महादेवीं उपगम्य, एतद् वचनं प्राहुः—“सः तव गर्भात् पुत्रोत्पत्तिं निषिद्धः, नीतः च।” तदा शिवा सर्वान् देवांश्चिक्षेप—“यूयं अपत्यहीनाः भविष्यथ।” तस्मात् भवत्याः भार्याः पुत्रान् न जनयिष्यन्ति। अथ साध्वी मालिनीं आहूय, सा तपस्विनी स्तन्यदायिनीं कर्तुम् निश्चितवती। पार्वती स्वेदस्य गुणं चिन्तयामास। तस्याः प्रस्थितायाः, गिरिसुतया तेन मलिना गजाननः कृतः। तं निर्माय, पृथिव्यां स्थाप्य, पुनः शुभे आसने उपाविशत्। तदा उमा सस्मितां, पुष्पमालाभूषितां दृष्ट्वा, नारदः प्राह। स उवाच—“अहं हसामि, यतो ह्यस्ति कीर्तिः त्वं पुत्रं प्राप्स्यसि।” “एतस्मात् कारणात्, सुश्रोणि, अद्य मम हास्यं जातम्”—इति। एवं वचः श्रुत्वा, देवी तत्रैव विधिवत् स्नात्वा। ततः शंभुः अपि तत्रागत्य, शुभे आसने उपाविशत्। उमायाः स्वेदः च भवस्य स्वेदः च जलतत्त्वेन सह मिलित्वा। तदपत्यार्थमिति विज्ञाय, जगत्पतिः संतुष्टः अभवत्। रुद्रः स्नात्वा, देवांश्च पितॄंश्च जलैः वचनेन च पूजयामास।