प्राज्ञः कदापि तान् न परित्यजेत्—एष धर्मस्य सत्यस्य च विरुद्धं त्वया अद्य कृतम्। एवं च, अहम् अपि यथा त्वं मां 'काली' इति आह्वयिष्यसि, तदर्थं प्रयतिष्ये। अनुमतौ लब्धायां त्रिजन्मा सः त्वरितम् एव दिवं जगाम। ततः स्रष्टा तं वस्तु शिलया छिन्नम् इव सावधानतया निर्मितवान्। चतुर्थ्यां च जयन्ती शुभा, अजिता, तत्र आसीत्। देवी द्वारा अनुमत्य, धर्मिष्ठाः तां सेवां सम्यक् अकुर्वन्। तस्मिन्नेव प्रदेशे व्याघ्रः, तीक्ष्णनखदंष्ट्रधारी, आगतः। 'सा पतिष्यति चेत्, तदा अहम् एव तां गृह्णीयाम्' इति सः निश्चितवान्। सः तस्याः मुखं निरीक्ष्य, एकचित्तः अभवत्। देवी शतवर्षाणि ब्रह्माणं त्रैलोक्यनाथं स्तुवन्ती तपः अकुरुत। तस्याः तपसा पापानि दग्धानि, वरं वृणीष्व यथेष्टम् इति ब्रह्मा उक्तवान्। 'वरदः अहम्, तव परमानन्दं दास्यामि' इति प्रतिज्ञाय, देवी अवदत्—'मम गणपतिभक्तिः, विजयः, धर्मश्च भवतु।' ब्रह्मा पुनरपि—'निःसंशयं वरं वृणीष्व, अम्बिके, दास्यामि' इति अवदत्। सा अवदत्—'मम वर्णः सुवर्णसदृशः भवतु।' 'कृष्णच्छविं परित्यज्य, मम शरीरं पद्मकेसरसदृशं भवतु' इति देवी वव्रे। इन्द्रः गिरिजायै स्वार्थकथां अवदत्—'एषा कौशिकी तव निधेः उत्पन्ना, अहम् अपि कौशिकः।' सहस्राक्षः तां गृहीत्वा शीघ्रं विंध्यं जगाम। देवैः पूजिता, नाम्ना प्रसिद्धा, सा त्वं विंध्यवासिनी इति ख्यातिं या त। 'त्वं देवशत्रूणां हन्त्री' इति उक्त्वा, सः स्वर्गं जगाम। सा महेशानं प्रणम्य, विनयपूर्वकं तस्थौ, मुनिवर। सहस्त्रवर्षं सा महमोहस्थिता अभवत्, मुनिवर। सप्तसिन्धवः कम्पिताः, देवाः च भीताः अभवन्। प्रणम्य ते महेशानं पप्रच्छुः—'कस्मात् एष लोकः एवं विक्षिप्तः?' इति। 'एतस्मात् कारणात् एते लोकाः अतिव्यग्रतया व्यापादिताः' इति सः अवदत्। 'आगच्छ शक्र, यावत् तद् उपशम्यते, गच्छामः' इति ते उक्तवन्तः। 'सः निश्चितं देवेन्द्रासनं हरिष्यति' इति चिन्तयन्तः, भीतेन ज्ञानं नष्टम्, दैवकृतप्रेरितम्। सः मन्दरगिरिं गतः, तत्र शिखरे न्यवसत्। दीर्घं चिन्तयित्वा, अग्निं विससृजुः। प्रविष्टुं कठिनम् इति मत्वा, अग्निः गभीरविषादं जगाम। सः महतीं शुद्धहंसरेखां गच्छन्तीं अपश्यत्। द्वारपालं छलयित्वा, हरस्य प्राकारं प्रविष्टवान्। सः हसन् गम्भीरया ध्वन्या अवदत्—'देवाः द्वारि तिष्ठन्ति।' ततः शर्वः शीघ्रं अग्निना सह निर्गतः, नारद। इन्द्रसूर्यचन्द्राग्निभिः सह, ते शिरांसि भूमौ स्पृष्टवन्तः। 'भक्तिपूर्वकं नमन्तेभ्यः अहम् उत्तमं वरं दास्यामि' इति हरः अवदत्। 'अतः एष महद्योगः अद्य त्यज्यताम्, प्रभो', 'मम अतीवतेजः कश्चित् देवः स्वीकरोतु' इति देवी अवदत्।