सर्वतः गजेन्द्रयुक्ताः पर्वताः समागच्छन्। ते पर्वताः ईशानं प्रणम्य तस्य हर्षं जनयामासुः। नन्दिना पुरतः प्रदर्शयता मार्गं, ते पर्वताः पर्वतराजस्य महानगरीं समुपेयुः। स्वकार्याणि परित्यज्य, ते सर्वे तत्र घटमानं महोत्सवं निरिक्ष्य एकचित्ताः अभवन्। तत्र काचित् वेणीकृतकेशा शंकरस्य पुरतः अगच्छत्। अपराऽपि अरक्ताङ्गुलीका हरदर्शनाय आगता। अन्याऽपि अञ्जनदण्डं गृहीत्वा शीघ्रं धावन्ती अभवत्। काचित् उन्मत्तेव नग्ना हरदर्शनकाङ्क्षिणी समुपेत्य तस्थौ। तन्वी कन्या स्वयौवनं कोपेन तुदन्ती दृष्टा। एवं वृषारूढः शम्भुः पितृगृहं दिव्यं प्रति जगाम। अम्बिकया कृतं घोरं तपः यथार्थं जातम्; तस्य फलरूपः शम्भुः महादेवः। स एव दक्षयज्ञविध्वंसकः, दक्षहन्ता, भगाक्षिहर्ता, त्रिशूलधारी, पिनाकपाणिः च। तस्मै महाभुजङ्गकुण्डलधारिणे, पार्वतीप्रियाय, पुनः पुनः नमः। अनन्तरं विष्णुः, ज्येष्ठभ्रातृसहितः, प्रहृष्टचित्तः, कन्यां शुभे विवाहवेदिकायां अग्निसंयुक्तायां निनयत्। पर्वताः च चलिताः, देवाः च पूजाराधनादिषु प्रवृत्ताः, प्रमुदिताः सखीवत् कन्याविवाहोत्सवस्य प्रतीक्षां कुर्वन्तः। तदा सूनभेन भ्रात्रा समारब्धे उत्सवे सा कन्या शंकरसमीपं नीताऽभवत्। स देवः कुशाङ्ग्या सह, लोके पूजितं स्थलम् अपश्यत्। ततः पर्वततनया क्रीडया मुक्ताहरान् हर्षेण छिन्नवती, ततः कुम्कुमराशिभिः भूमिं रक्तरञ्जिताम् अकुरुत। स दक्षिणां वेदिकाम् ऋषिसंवृतः स्थिरः उपेयाय। शुद्धोदकम् आदाय, स मदुपर्कं दीप्तं समर्पयामास। पर्वतराजः सुखोपविष्टः सप्तर्षीन् अपश्यत्। स धर्मनिष्ठया वाणीं व्याहरत्—"एषा कन्या पितृपितामहेभ्यः मया समर्पिता, त्वं गृहाण।" स उच्चैः शङ्कराय प्रोवाच—"भाग्यवन्, अहं ददामि—गृहाण एताम्।" "अहमनाथः शिखरसंस्थितः, मे कन्यां गृहाण, हे पर्वतराज।" सा च शम्भुं स्पृष्ट्वा परमानन्दं प्राप, हे देवरिषे। श्वेततण्डुलयवसमर्पणानन्तरं ब्रह्मा पर्वतनन्दिनीं सम्बोधितवान्—"समदृष्ट्या वह्निं प्रदक्षिणं कुरु।" यथा सूर्यकिरणैः दग्धा पृथ्वी वर्षं गृह्णाति, तथा। सा लज्जया शनैः ब्रह्माणं प्राह—"दृष्टं मया।" लाजाहविर्द्रव्याणि च वह्नौ समर्पितानि। "किं इच्छसि? दास्यामि, विमोचय—" इति हरः। "स्वकुलस्य समृद्धिं प्राप्स्यसि, ततः मोक्षं।" "शृणु मत्तः स्वकुलसमृद्धिं, वदामि।" "एषा समृद्धिः अस्यै कुलस्य दत्ता।" मालिनी सदाचारयुक्ता स्वकुलजा। ततः स काल्याः मुखं चन्द्रात् अपि दीप्ततरं दृष्टवान्। तस्य वीर्यं वालुकायां पतितम्, स च भीतः अभवत्। एते महर्षयः पुण्याः वालखिल्याः, हे पितामह। एते चतुरशीतिसहस्रसंख्यकाः वालखिल्याः इति कथ्यन्ते।