तस्याः मातुली अन्तर्यदनया दुःखदाहेन दग्धा विनष्टा अभवत्। ततः क्रोधपूर्णायाः सर्वाङ्गात् अग्निशिखाः प्रकटिताः। वीरभद्रस्य नेतृत्वेन सिंहमुखाः गणाः उत्पन्नाः। वीरभद्रः कनखाले अगच्छत्, यत्र दक्षः यज्ञं आचरति स्म। तत्र, उत्तरपश्चिमदिशि, त्रिशूलधारी स्थितः। मध्ये शर्वः त्रिशूलं त्रिषु स्थानेषु धारयन्, क्रोधेन स्थितः। ऋषयः, यक्षाः, गन्धर्वाः च विस्मिताः—"किमेतत्?" इति विचिन्तयन्। ततः धर्मः द्वारपालः वीरभद्रं प्रति त्वरया अपतत्। एकेन हस्तेन सः अग्निसमप्रभं त्रिशूलं गृहीत्वा तस्थौ। चतुर्थेन हस्तेन गदां गृहीत्वा गणः धर्मं प्रति समारुरुधत्। धर्मः अष्टभुजः अभेद्यः विविधायुधधारी अभवत्। धनुः शरांश्च धारयन्, गणाधिपं हन्तुं प्रवृत्तः। तीक्ष्णान् शरान् मेघः वर्षाकाले वर्षति इव वर्षयामास। तेषां शरीराणि रुधिरसिक्तानि किंशुकवृक्षवत् द्योतितानि। एतत् सहसा दृष्ट्वा, ऋषे, देवाः आयुधैः समायाताः। इन्द्रपूर्वकाः द्वादश आदित्याः, एकादश रुद्राः च। यक्षाः, किम्पुरुषाः, पक्षिणः, पर्वतवाहनाः च। उग्रः सोमवंशसम्भूतः भोजेषु प्रसिद्धः महाबाहुः। सर्वे युद्धाय सज्जाः वीरभद्रं प्रति त्वरिताः। वीरभद्रः तेषु सर्वेषु शीघ्रं शरवृष्टिं कृत्वा अपतत्। गणेशः अपि तान् छित्वा महायुधैः आघातयामास। वीरभद्रेन देवाः अन्ये च मोहं प्राप्ताः। तत्र यज्ञं कुर्वन्तः ऋषयः हविर्दानानि कुर्वन्तः। भयात् ते यज्ञाग्निं त्यक्त्वा अभेद्ये शरणं गच्छन्ति स्म। "मा भैषीः" इति महायुधधारी उत्तिष्ठत्। सः वीरभद्रं प्रति शरीरकवचच्छेदकानि आयुधानि स्रष्टुम् आरभत। तानि भग्नानि भूमौ पतितानि, निराशभिक्षुवत्। सः दिव्यायुधैः वीरभद्रं आवेष्टयितुं उद्यतः। वीरभद्रः तानि त्रिशूलेन गदया शरैः च निवारयामास। त्रिशूलघातेन तान् भूमौ नयामास। गणेशः अपि हलं गदया निवारयामास। खगध्वजः क्रुद्धः चक्रं वीरभद्रं प्रति क्षिप्तवान्। त्रिशूलं त्यक्त्वा, मत्स्यरूपः देवाधिपः, चक्रं मधु इव गृहीत्वा अभिपत्य अगच्छत्। मुरारिः गणाधिपं समीपं गत्वा, तं गृहीत्वा भूमौ प्रबलं प्रक्षिप्तवान्। तस्य मुखात् रुधिरं स्रवत्, चक्रं स्थगितम्। हृषीकेशः चक्रं गृहीत्वा वीरभद्रं प्रति क्षिप्तवान्। सः गत्वा वासुदेवाय पराजयम् निवेदितवान्। ततः अभेद्यः क्रुद्धः अभवत्, सर्पः श्वसन् इव। पूर्वनिर्दिष्टे स्थले, सः आयुधधारी स्थितः। त्रिशूलधारी, क्रोधात् रक्तलोचनः, यज्ञवाटं प्रविष्टवान्।