शचीसहितः सहस्राक्षः विस्तीर्णं छत्रं धारयन् अगच्छत्। स शुभ्रं छत्रं हस्ते गृहीत्वा, कूर्ममुपविष्टः, प्रस्थितवान्। सरस्वती, नदीषु श्रेष्ठा, गजमारुह्य तत्र स्थानं प्राप्तवती। य इच्छायाः अनुग्रहं प्राप्नुवन्ति, ते पञ्चवर्णं महेशानं गच्छन्। सुगन्धितं लेपनं गृहीत्वा पृथुदकः तत्र आगतः। किंनराः वाद्यं वादनं कुर्वन्तः महादेवस्य अनुगमनं कृतवन्तः। गन्धर्वाः देवेश्वरं त्रिनेत्रं त्रिशूलधारिणं प्रति गतवन्तः। द्वादश आदित्याः तथा अष्टि-कोटि वसवः अपि समागतवन्तः। एवं चतुर्विंशतिः शुद्धव्रताः ऋषयः अपि समागतवन्तः। सर्वे विवाहोत्सुकाः महेशानं अनुगच्छन्। पर्वताः गजैः समारूढाः सर्वतः आगच्छन्। पर्वताः ईशानं प्रणम्य तं हर्षितं कृतवन्तः। नन्दिः मार्गदर्शकः भूत्वा, ते पर्वतराजस्य महानगरीं आगच्छन्। स्वकार्यं परित्यज्य, तं उत्सवदर्शनं संलग्नाः अभवन्। एकाऽपि केशपाशयुक्ता शंकरं प्रति आगच्छत्। अन्याऽपि रक्तपुष्पं विना हरं द्रष्टुं आगच्छत्। अन्याऽपि अञ्जनदण्डं गृहीत्वा शीघ्रं आगच्छत्। एकाऽपि उन्मत्तवत् नग्ना हरं द्रष्टुं आकाङ्क्षन्ती आगच्छत्। तन्वी युवतिः क्रोधेन स्वयम् युवानं तिरस्कृतवती। वृषे समारूढः स दिव्यं ससुर्यं गृहम् अगच्छत्। अम्बिकायाः तपः कठिनं यथार्थम् अभवत्; शम्भुः महादेवः तस्याः फलम्। स दक्षयज्ञविनाशकः, दक्षहरः, भागस्य नेत्रहरः, त्रिशूलधारः, पिनाकपाणिः। पुनः पुनः नमः तस्मै, महाभुजङ्गकुण्डलधारिणे, पार्वतीप्रियाय। ततः हृष्टचित्तः विष्णुः ज्येष्ठभ्रातृसहितः वधूं शुभे वेदीं अग्निसंयुक्तां प्रापयन्। पर्वताः चञ्चलाः अभवन्, देवाः पूजादिकं कृत्वा, विवाहोत्सुकमित्रवत्, उद्विग्नाः अभवन्। सूनभेन भ्रात्रा उत्सवः आयोजितः, ततः सा शंकरसमीपं नीतवती। देवः कुशाङ्गीसहितः विश्वपूजितं स्थलम् अवलोकयन्। पर्वतकन्या क्रीडायै हृष्टया मुक्ताफलमालाः विक्षिप्य, ततः कुङ्कुमपुञ्जैः भूमिं रक्तां कृतवती। स दक्षिणां वेदीं ऋषिसंयुक्तां दृढां प्राप्य। शुद्धं जलं हस्ते गृहीत्वा, दीप्तं मधुपर्कं अर्पितवान्। पर्वतराजः सुखासीनः सप्तऋषीन् निरीक्ष्य। स धर्मस्थापनाय वचनं उक्तवान्। "मम पितृणां कृते, एषा पौत्री त्वया स्वीक्रियते।" स उच्चैः उक्तवान्, "धन्यः त्वं, अहं तां ददामि, स्वीकरोतु!" "अहम् अनाश्रयः, पर्वतशिखरे वसामि; मम कन्यां स्वीकरोतु, पर्वतराजः।" सा शम्भुं स्पृशित्वा, परमानन्दं प्राप्तवती, देवर्षे। श्वेतान्नं यवमुष्टिं च अर्प्य, ब्रह्मा पर्वतकन्यां प्रति उक्तवान्। "समं स्थिरं च दृष्ट्वा, अग्निं प्रदक्षिणं कुरु।" "यथा भूमिः सूर्यरश्मिभिः तप्ताः वर्षं प्राप्नोति।" लज्जया सा शनैः ब्रह्माणं प्रति उक्तवती, "अहं दृष्टवती।