सर्वलोकजननी कन्या तव परमकल्याणाय दत्तव्येति निश्चितम्। तदा हर्षः सहसा आगतः, पुनः दुःखमपि आगच्छत्। ततः सर्वगिरीन् महासभायाः निमन्त्रणाय प्रेषयितुम् आज्ञा दत्तवती। सर्वदिशः मेरुं प्रमुखं गिरिगणं आह्वयामास। ते विस्मयपूर्णाः सुवर्णासनानि आसाद्य उपविशत्। तत्र उद्दालकः, वारुणः, वराहः, गरुडासनः, चित्रकूटः, त्रिकूटः, मन्दरकः, कैलासः, महेन्द्रः, निषधः, अञ्जनगिरिः च आसन्। ततः सा कन्या सभायाम् प्रविश्य, तत्र स्थितान् ऋषीन् प्रणम्य, शुभलक्षणा पुत्रसहितं समीपं आगच्छत्। सर्वबान्धवान् अभिवाद्य, पुत्रसहितं प्रविश्य, वाक्कुशलः स्पष्टया वाचा सर्वान् सम्बोधितवान्। "महेश्वरस्यार्थे कन्यायाः विषयः भवत्सु प्रकाश्यः। भवतः उल्लङ्घ्य न दास्यामि; अनुमतिं वदतु," इति उक्तवान्। ततः सर्वे स्वस्थानस्थाः इदं वचनम् ऊचुः—"गिरिसुतां दत्तव्या; वयं चयनितं वरं अनुमोदामः। पितृभ्यः देवभ्यः च पूज्य, ततः दत्तव्या। स महिषासुरं तारकं च हन्ता भविष्यति।" तदा सः उवाच—"कन्ये, त्वं मया शर्वाय दत्ता।" शंकरस्य वधूः भक्तिपूर्णा नम्रतया प्रणम्य, शुभवाक्यैः लज्जितां हर्षयन्, हृदयमङ्गलानन्ददायकैः वाक्यैः उत्साहितवान्। सर्वमङ्गलयुक्तं शुभतमं मुहूर्तं, उत्तमसम्बन्धगुणैः युक्तं, मैत्रमुहूर्तं तत्र निश्चयितम्। "वयं तव कन्यया सह गच्छामः; अनुमतिं दातव्यं," इति निवेदितम्। ततः गिरिपतिर्गणान् मुनिप्रमुखान् शनैः विसर्जितवान्। मन्दरगिरिं गत्वा, ते पुनः शंकरं प्रणम्य, स्वजनैः सह त्रिलोक्यः मेघवाहनं पश्यन्ति। हरः अरुन्धत्याः सह विधिवत् पूजां अकरोत्। ब्रह्मा, विष्णुः, इन्द्रः, भास्करः च तत्र हरं द्रष्टुं आगच्छन्। नन्दिप्रमुखाः आगत्य, हरं स्मरन्तः, तं सम्मान्य, पुरतः उपविशत्। यथा वनमध्ये शालकदम्बवृक्षयोः मध्ये मूलसमेतः वृक्षः उत्पद्यते। ततः हरिः उत्थाय, भक्त्या आलिङ्ग्य, स्नेहपूर्वकं संलग्नः अभवत्। अन्यदेवगणं दृष्ट्वा, शंकरः तान् सम्मान्य दर्शितवान्। पशुपतिपरः शैवः च अन्ये मन्दरगिरिस्थानं प्रविश्य, पुण्यशर्वः विवाहकर्मणि गतः। सुरभिः सुरसा च अन्ये उत्पातं जनयन्ति। सिंहचर्मधारी, नीलसर्पकुण्डलाभूषितः, जटाजूटधारी, वृषारूढः, श्लक्ष्णं प्रकाशते। देवगणः अग्निप्रमुखः पृष्ठतः अनुगच्छन्। पितामहः देवैः सह हंसारूढः अग्रे गच्छति।