वृद्धं अङ्गिरसं पर्वते सम्प्राप्ते विषयं निवेद्य, ते तस्य समीपे स्थिताः। तदा अङ्गिराः परमं वाक्यम् गिरिश्रेष्ठाय प्रत्युवाच। सः अरुन्धत्याः सह आगतः तव गृहम्, हे पर्वतराज। शङ्करः त्रिशूलधारी, शर्वः, त्रिनेत्रः, वृषवाहनः चात्र आगतः। केचित् तम् यमेश्वरं, अन्ये शिवं, स्थाणुं, भवम्, हरम् इति च कथयन्ति। सः एव अस्मान् तव समीपं प्रेषितवान्, हे गिरिश्रेष्ठ। देवाधिपतिः ताम् इच्छति; त्वं तस्य दातव्याः। रूपेण, वंशेन, ऐश्वर्येण च सा, हे श्रेष्ठपर्वत, तं प्राप्नोति। अस्याः जननी त्वं, हे देवि, हरः च पितरि घोषितः। भस्मना आवृतं पादं शत्रूणां मूर्धनि स्थापय। सर्वलोकजननीं वरां कन्यां तव श्रेष्ठार्थं दातव्या। सुखं सहसा आगतम्, ततो दुःखम् पुनर् आगच्छत्। गच्छ, सर्वान् पर्वतान् महायोगाय आमन्त्रय। सः सर्वतः मेरुं प्रमुख्यं पर्वतान् आहूय, ते विस्मिताः स्वर्णपीठेषु उपाविशन्। तत्र उद्दालकः, वारुणः, वराहः, गरुडासनः च आसन्। चित्रकूटः, त्रिकूटः, मन्दरकः च पर्वतः; कैलासः, महेन्द्रः, निषधः, अञ्जनः पर्वतः च तत्र आसन्। सभा प्रविश्य सा कन्या तत्र स्थितान् ऋषीन् प्रणम्य, सौम्यया सह पुत्रेण आगता। सर्वान् बान्धवान् अभिवाद्य, पुत्रेण सह प्रविष्टा। तदा वाक्यनिपुणः सः सर्वान् स्पष्टया वाचा सम्बोधयामास। महेश्वरस्य कृते कन्यायाः विषयः यूयं मध्ये विज्ञापनीयः। युष्मान् अतिक्रम्य न दास्यामि; युक्तं भवेत् युष्माकं अनुमतिः। ते सर्वे स्वस्थानासीनाः एवं वचनम् ऊचुः—"गिरिकन्या दातव्या; अस्माकं प्रियः वरः।" पितृदेवताभ्यः पूजां कृत्वा, ततः एव सा दातव्या। सः दैत्याधिपतिं महिषं, तारकं च हन्ता भविष्यति। सः उवाच—"कन्ये, त्वं मया शर्वाय दत्ता।" शङ्करस्य वधूः, भक्तिपूर्णा, विनयेन प्रणिपत्य तस्थौ। लज्जितां कन्यां मंगलशब्दैः हर्षजनकैः प्रोत्साहयन्, पुण्यतमं सुभद्रं विवाहमूहूर्तं निश्चितम्। तत्र मैत्रनामा मुहूर्तः विवाहाय निश्चितः। "त्वदीया कन्या सह वयम् गमिष्यामः; त्वं अनुमतिं दातुम् अर्हसि।" इति उक्त्वा गिरिश्रेष्ठः शनैः श्रेष्ठर्षीन् विसर्जयामास। मन्दरं पर्वतं प्राप्त्वा पुनः शङ्कराय प्रणिपेतुः। स्वसखिभिः सह त्रयो लोकाः मेघवाहनं द्रष्टुं समागच्छन्। हरः अरुन्धत्याः सह विधिवत् पूजां अकरोत्। ब्रह्मा, विष्णुः, इन्द्रः, भास्करः च अपि हरणं द्रष्टुं तत्र आगच्छन्। आगत्य, नन्दिप्रमुखाः सर्वे हरं स्मृत्वा, तस्य पुरतः उपविविशुः, तं सम्मानयन्तः।