सः पर्वतानां नाथस्य स्थले, यत्र स पर्वतराजः स्वैः पर्वतैः परिवृतः स्थितः, तत्र गतवान्। दण्डं कक्ष्यां न्यस्य सः वाक्यमिदं प्राह— "ये द्वारि तिष्ठन्ति, ते तव अतिथयः, तव दर्शनकाङ्क्षिणः आगताः।" सः स्वयम् द्वारम् आगत्य, उत्तमं अतिथिसत्कारं समर्प्य, तान् आसनेषु उपवेश्य, प्राज्ञः सः वाक्यं प्राह— "अगमः खलु भवतां अत्र अगम्यः, चिन्तातीतश्च। अद्य मम शरीरं पवित्रं जातम्, यतः भवन्तः मम गृहम् आगतवन्तः। मम गृहम् अद्य साक्षात् सरस्वततीर्थवत् दृष्ट्या स्पर्शेन च विशुद्धम् अभवत्। यः हेतुर्भिः भवन्तः आगतवन्तः, सः मया ज्ञातव्यः, तद् अवगच्छामि। अहं भवतां सेवकः, आज्ञापयतु भवान्, यत् कर्तव्यम्।" ते तु वृद्धं अङ्गिरसं पर्वते स्थितमर्थं निवेदयामासुः। अङ्गिराः अपि पर्वतराजं प्रति परमानं वचनम् अवदत्— "अरुन्धत्या सहितः सः अत्र तव गृहम् आगतः। सः शङ्करः, त्रिशूलधारी, शर्वः, त्रिनेत्रः, वृषवाहनः। केचित् तम् यमपतिं वदन्ति, अन्ये शिवं, स्थाणुं, भवं, हरं वा। तेनैव वयं त्वत्सकाशं प्रेषिताः, हे पर्वतराज। देवानां ईश्वरः तां कामयते, त्वया सा दातव्या। रूपेण, वंशेन, ऐश्वर्येण च सा सम्पूर्णा, त्वं तस्याः माता, हरः पितरि घोषितः। तव शत्रूणां मूर्धनि भस्मच्छन्नं पादं स्थापय। सा कन्या, लोकमातृका, तव श्रेयसे दीयताम्।" एवमुक्ते, हर्षः सहसा समुपस्थितः, पुनः शोकः अपि अभवत्। सः पर्वतराजः सर्वान् पर्वतान् महतीं सभां प्रति आमन्त्रयितुम् आज्ञापयत्। सः मेरुमुख्यान् पर्वतान् सर्वतः आहूय, ते विस्मयपूर्णाः सुवर्णासनेषु उपाविशन्। तत्र उड्डालकः, वारुणः, वराहः, गरुडासनश्च, चित्रकूटः, त्रिकूटः, मन्दरकः, कैलासः, महेन्द्रः, निषधः, अञ्जनाचलः च आसन्। सा कन्या सभां प्रविश्य, तत्र स्थितान् ऋषीन् प्रणम्य, पुत्रेण सह शुभाङ्गना आगता। सर्वान् बान्धवान् अभिवाद्य, पुत्रेण सह प्रविष्टा। ततः, वाक्पटुः सा सर्वान् स्पष्टया वाचा सम्बोधयत्— "महेश्वरस्य कृते, अस्याः कन्यायाः विषयः भवद्भिः विज्ञापनीयः। भवन्तः अतिक्रम्य न दास्यामि, तस्मात् भवद्भिः अनुमोदनं वक्तव्यम्।" ते सर्वे स्वस्थानासीनाः वाक्यमिदम् ऊचुः— "पर्वतानन्दिन्याः कन्या दीयताम्, अस्माकं वरणः सूनुः रोचते। पितृदेवतार्चनं कृत्वा, सा अस्मिन्नेव हेतुना दीयताम्। सः दैत्यपतिं महिषं, तारकं च हन्ता भविष्यति।" ततः सः कन्यापिता अवदत्— "कन्ये, त्वं मया शर्वाय दत्ता।" सा शङ्करस्य वधूः, भक्तिपरिपूर्णा, विनयेन प्राञ्जलिः प्रणम्य स्थिता।