द्विजश्रेष्ठ! स्वार्थं मम गिरिराजः पृच्छ्यतामिति निवेदिते, सर्वे ‘ॐ नमः शङ्कराय’ इत्युक्त्वा हिमालयं प्रति जग्मुः। नारीषु धर्ममार्गं साध्वी स्त्रियः जानन्ति, इति निःसन्देहं तत्रोक्तम्। सा पुनः ‘नमः रुद्राय’ इति कृत्वा स्वभर्त्रा सह निर्गता। तौ दिव्यदेवपुरीसदृशं गिरिराजपुरीं ददृशतुः। शान्तगिरिभिः सुनाभादिभिः ससम्मानं प्राप्तवन्तौ तौ, सुवर्णप्रभया दीप्तं हिमवतः प्रासादं प्रविष्टवन्तौ। द्वारदेशे प्राप्तौ तौ द्वारपालात् स्थितौ। तस्य हस्ते पद्मरागमयः महादण्डः आसीत्। तदा ते तं प्राहुः—‘आवयोः आगमनं निवेदय, विशेषसाक्षात्कारार्थम् आगतम्।’ स च दण्डं कक्षे निवेश्य, गिरिराजस्य समीपं जगाम। तत्र सर्वगिरिभिः परिवृतस्य गिरिपतेः समीपं गतः, स द्वारस्थौ अतिथी इति निवेदयामास। ततः सः स्वयम् उत्तममर्हणं गृहित्वा द्वारं प्रति आगतः। तौ आसने उपवेश्य, सः प्राज्ञवाक्यं उवाच— ‘अत्र आगमनं भवतोः अगम्यं, अचिन्त्यं च। अद्य मम शरीरं पावनं जातम्, यतः भवन्तौ गृहमिदं प्रविष्टवन्तौ। यथा मम गृहं सरस्वततीर्थमिव दृष्टिस्पर्शाभ्यां विशुद्धं जातम्। यदर्थं आगतम्, तद् मां निदेशयेताम्। अहं भवतोः सेवकः, यदाज्ञाप्यते तत् करोमि।’ ततः तौ वृद्धमङ्गिरसं पर्वते निवेदयामासतुः। मङ्गिराः गिरिराजं प्रति परं वाक्यं अवदत्—‘अरुन्धत्या सह आगम्यतेऽत्र, हे पर्वत। शङ्करः त्रिशूलधारी, शर्वः, त्रिनेत्रः, वृषवाहनः; केचन तं यमेशं, अपरः शिवं, स्थानुं, भवं, हरं वा वदन्ति। तेनैव वयं त्वत्समीपं प्रेषिताः, हे गिरिश्रेष्ठ। देवानां प्रभुः तां इच्छति; त्वया दातव्या सा। रूपेण वंशेन वित्तेन च सा लभ्यते, हे पर्वतश्रेष्ठ। त्वं एषां माता, हरः तु पिता इति श्रूयते। श्मशानरजसा आवृतं पादं शत्रूणां मूर्धनि स्थापय। सर्वलोकजननी वधूः तव श्रेयसे दीयताम्।’ एवं श्रुत्वा हर्षः सहसा आगतः, ततः पुनः शोकः अपि अभवत्। तदा सर्वान् पर्वतान् महायोगाय आमन्त्रयितुं प्रेषितः। सर्वतः मेर्वादीन् पर्वतान् आहूय, ते विस्मयपूर्णाः स्वर्णासनेषु उपाविशन्। तत्र उद्दालकः, वारुणः, वराहः, गरुडासनः, चित्रकूटः, त्रिकूटः, मन्दरकः, कैलासः, महेन्द्रः, निषधः, अञ्जनाद्रिः च आसन्। सभा प्रविश्य सा साध्वी मुनीन् प्रणम्य, स्वपुत्रसहितं शुभा तत्र समुपससार।