देवाधिदेवः शिवः, भूषितोऽथवा अभूषितो वा, सदा समो भवति। हे शशिप्रभे, यः शृणोति, स पापी न भवति यथा यः निन्दां करोति। तदा तत्र यतिः स्वस्वरूपं परित्यज्य, शिवः स्वेनैव सत्यस्वरूपे तस्थौ। स तस्याः कारणाय, महर्षीन् हिमवतः गृहम् प्रेषयिष्यामि इति प्रतिजज्ञे। स लोके भद्रेश्वर इति प्रसिद्धं भविष्यति। ये जनाः कल्याणमिच्छन्ति, ते तं सदा पूजयिष्यन्ति। ततः स आकाशं प्रविश्य, स्वपितुः निवेशनं जगाम। ततः पृथुः सलिलं गत्वा, विधिवत् स्नानं चकार। एवं कृत्वा, स हृष्टः स्वैः अनुचरैः वाहनसमेतः, महद् मन्दरगिरिं प्रति जगाम। तत्र स गणेश्वरैः सहितः, दिव्यैः फलैः, शुद्धतोयैः, मूलैः, कन्दैः च, महाबलिनं त्रिनेत्रं गिरिशं सम्यक् पूजयामास। तदा महर्षिः सहारुन्धत्या स्मृतवान्। तौ रम्यगुहाभिः युक्तं मन्दरं पर्वतं प्राप्नुताम्। स तौ उत्थाय, सम्मान्य, इदं वचनमुवाच—“तव पदपङ्कजरेणुना अहं पापात् विशुद्धः अभवम्। अत्रापि शिलासु, ये पद्मवर्णाः, स्निग्धाः, मृदवः च, पावनत्वं प्राप्तम्।” स तौ अरुन्धत्या सहितः गिरीशिखरं प्रविश्य, अर्घ्यादिभिः पूजां कृत्वा, ध्यायन् तस्थौ। स्वकीर्तेः वृद्ध्यर्थं, विनयसम्पन्नान् सप्तर्षीन् स सम्मान्य पूजयामास। ततः स उक्तवान्—“भारद्वाज, शृणु; अङ्गिरः, त्वं अपि शृणु। पुरा सती योगदृष्ट्या स्वजीवनं त्यक्तवती। हे द्विजोत्तम, मम कारणाय, गिरिशं पृच्छ्यताम्।” ततः ओम् नमः शङ्कराय इति उच्चार्य, ते हिमालयं जग्मुः। नारीषु साध्वी धर्ममार्गं जानाति। रुद्राय नमः इति उक्त्वा, सा पतिसहिताऽपसरत्। तौ हिमालयाधिपस्य पुरीं ददृशतुः, या देवनगर्याः सदृशी दीप्तिमती आसीत्। शान्तपर्वतैः सुनभादिभिः तौ सत्कृतौ। तौ सुवर्णतेजसा शोभितं हिमवतः प्रासादं प्रविशतुः। महाद्वारं प्राप्त्य, द्वारपालात् कारणेन तिष्ठतः। स द्वारपालः पद्मरागदण्डं हस्ते धारयन्, हिमवत्प्रभुम् अभिगम्य, तत्र पर्वतैः परिवृतं दृष्ट्वा, दण्डं कक्ष्यां स्थाप्य, इदं वचनमवोचत्—“ये द्वारि तिष्ठन्ति, ते भवतः अतिथयः, सन्दर्शनाय उत्सुकाः।” ततः स्वयं हिमवान् उत्तमातिथ्योपहारं गृहीत्वा, द्वारमागत। तेषु आसनं स्वीकृत्य, स प्राज्ञो वदन् एवमुवाच—“युष्माकं आगमनं न खलु मनसा ग्राह्यं, अगम्यम्। अद्य मम शरीरं विशुद्धं, यः भवनमिदं प्रविष्टवतः। यथा मम गृहम् अद्य सरस्वततीर्थमिव, दृष्टिस्पर्शाभ्यां पावितम्। येन हेतोः आगताः, तद् ब्रूयाताम्। अहं भवतोः दासः, आज्ञापयतम्—किं करवाणि।