सः अहम् अत्र आगतः अस्मि, त्वां द्रष्टुम् इच्छन् तथा तत्र गन्तुम् अपि उत्सुकः। किं त्वं पितृणा न निमन्त्रिता, उत स्वयमेव गन्तासि? मम मातुलः शशाङ्कः अपि स्वपत्नी सहितः यज्ञे गतवान्। सर्वेऽपि तस्मिन्यज्ञे निमन्त्रिताः आसन्, कथं त्वं न निमन्त्रिता? तदा सा क्रोधेन अभिभूता, हे ब्राह्मण, प्राणान् त्यक्तवती। नेत्राभ्यां अश्रूणि स्रवन्त्या सा उच्चैः विलपन्ती पतिता। 'हा किमिदम्?' इति सः जयां प्रति उपसृतवान्। तत्र सः ताम् धर्मात्मिकाम् भूमौ पतिताम्, सर्वाङ्गशिथिलाम्, कुलिशेन निपातिताम् अपश्यत्। किमर्थम् एषा भूमौ पतिता, साध्वी सती, छिन्नलता इव? एतद्वृत्तान्तं श्रुत्वा दक्षस्य भगिन्यः यज्ञस्थले, स्वैः पतिभिः सह, आकुलाः अभवन्। तस्याः मातुलानी अन्तर्येण शोकदग्धा, दुःखार्ता अभवत्। तदा तस्याः कोपात् सर्वाङ्गात् ज्वालाः निर्गताः। वीरभद्रस्य नेतृत्वे सिंहमुखाः गणाः उत्पन्नाः। वीरभद्रः कनखलां प्रति गतवान्, यत्र दक्षः यज्ञं कुर्वन् आसीत्। उत्तरपश्चिमदिशि, हे मुनि, त्रिशूलधारी स्थितवान्। मध्ये शर्वः क्रोधात् त्रिषु स्थानेषु त्रिशूलं धारयन् स्थितवान्, हे महर्षे। ऋषयः, यक्षाः, गन्धर्वाश्च विस्मिता अभवन्—'किमेतद्?' इति। तदा धर्मः द्वारपालः वीरभद्रं प्रति धावितवान्। सः एकेन हस्तेन अग्निसमप्रभं त्रिशूलं जग्राह। चतुर्थेन हस्तेन गदां गृहीत्वा सः सैन्यं धर्मं प्रति धावितम्। धर्मः अष्टभुजः, अविनाशी, नानायुधधरः स्थिरः अभवत्। धनुः बाणांश्च गृहीत्वा, सेनापतेः वधाय समुत्सुकः स्थितवान्। मेघः वृष्टिं यथा वृष्टिं करोति, तथा सः तीक्ष्णान् बाणान् स्रवयामास। तेषां देहाः रक्तसिक्ताः, किंशुकवृक्षसदृशाः शोभन्ते स्म। एवम् आकस्मिकं दृष्ट्वा, हे मुनि, देवाः शस्त्राणि गृहित्वा समुत्तस्थुः। द्वादश आदित्या इन्द्रेण सह, एकादश रुद्राश्च, यक्षाः, किम्पुरुषाः, विहङ्गमाः, पर्वतवाहनाश्च, उग्रः सोमवंशसम्भूतः भोजेषु प्रसिद्धबाहुः—सर्वे संग्रामाय आयुधानि गृह्य, भीषणं वीरभद्रं प्रति धाविताः। वीरभद्रः अपि शीघ्रं सर्वान् प्रति बाणवृष्टिं स्रवयन् अभ्यधावत्। गणेशः अपि तान् छित्वा, महायुधैः प्रहारं कृत्वा, तान् निपातितवान्। वीरभद्रेण देवाः अन्ये च मोहम् आपन्नाः। तत्र ऋषयः यज्ञकर्मणि हविः प्रायच्छन्। भीता ते यज्ञाग्निं त्यक्त्वा, अव्ययम् शरणं जग्मुः। 'मा भैष्ठ' इति महायुधधारी समुत्थितः। वीरभद्राय शारीरकवचभेदिनः अस्त्राणि सन्दधे। तानि भग्नानि भूमौ पतितानि, निराशभिक्षुकानिव। सः वीरभद्रं दिव्यास्त्रैः आच्छादयितुम् उद्यतवान्। वीरभद्रः त्रिशूलेन, गदया, बाणैः च तानि वारयामास। त्रिशूलेन प्रहरन्, तान् पृथिव्याम् अपातयत्।