सा साशङ्का तपः प्रवृत्ता, सन्देहं तु तस्याः सन्निवेशं मुनिः समवेक्ष्य अवदत्, “भो मृदुचेतनान्, त्वं तपस्यसि, किन्तु कश्चित् संशयः तव अन्तःस्थितः इव दृश्यते। सुखानि, स्वकाले अनुभूतानि, अपि तु तिष्ठन्त्यपि यौवने, स्वयमेव वियान्ति। सौन्दर्यं, कुलीनता, धनं च—एतानि सर्वाणि त्वयि विपुलानि सन्ति। त्वं तु कौशेयवस्त्राणि परित्यज्य किं कारणं वल्कलानि परिधासि?” एवं मुनिना पृष्टा सा महिला, हे नारद, तस्मै यथार्थं व्याहरत्। शृणु, एषा काली हरं पतिं वाञ्छति। तदा स भिक्षुः सस्मितं प्रहस्य इदं वचनमुवाच, “कथमिदं सम्भविष्यति? तव कोमलतरुः हस्तः कथं तस्य शिवस्य सर्पधारिणः हस्तेन सह संयुज्यते? त्वं चन्दनलेपना, स तु भस्माङ्कितः—एषा संयोगः न मे रोचते।” सा तु प्रत्युवाच, “एवं न वद, भिक्षोः, हरः सर्वगुणातिशायी। भूषितोऽपि न भूषितो वा, स देवेश्वरः सदा समः। शृणु, सोमवर्णे, श्रवणमात्रेण पापं न भवति, यथा निन्दया भवेत्।” एवं उक्ते, स भिक्षुः स्वस्वरूपं त्यक्त्वा शिवः स्वेन रूपेण तिष्ठन् अभवत्। तस्यै हितार्थं महर्षीन् हिमवतः समीपं प्रेषयिष्यामीति प्रतिजज्ञे। स लोके भद्रेश्वर इति प्रसिद्धः भविष्यति। ये जनाः शुभमिच्छन्ति, ते सदा तं पूजयिष्यन्ति। ततः स आकाशमारुह्य स्वपितुः निकेतनं गच्छन्, तत्र गतः। तत्पश्चात् पृथुः जलं गत्वा विधिवत् स्नानं कृत्वा, प्रमुदितः स्वैः परिचारकैः वाहनैश्च सह महद् मन्दरं पर्वतं प्राप। तत्र सर्वैः गणपतिभिः सह दिव्यैः फलैः, शुद्धोदकेन, मूलैः कन्दैश्च महात्मानं त्रिनेत्रं गिरिशं पूजयामास। ततः महर्षिः स्मृत्वा अरुन्धत्याः सहितः तं मन्दरं पर्वतं सुन्दरगुहां प्राप। तत्र स पर्वतोत्थाय तौ सत्कृत्य वाक्यमुवाच, “भवद्भ्यां पादरजसा पावितोऽस्मि। एते शिलाखण्डाः अपि पद्मवर्णाः स्निग्धाः सौम्याश्च। अरुन्धत्याः सहितौ पर्वतशृङ्गं प्रविश्य, अर्घ्यादिभिः पूजां कृत्वा, एकचित्तः स्थितवान्।” स्वकीर्तिवृद्धये स विनीतैः सप्तर्षिभिः पूजितवान्। “भरद्वाज, शृणु; अङ्गिरः, त्वमपि शृणु। पुरा सती योगदृष्ट्या स्वजीवनं त्यक्तवती। द्विजश्रेष्ठ, मम हेतोः गिरिशं पृच्छ्यताम्।” इति उक्त्वा, “ॐ नमः शंकराय” इति उच्चार्य हिमालयं प्रति जग्मुः। नारीषु धर्ममार्गं सतीनां विदितम्। “नमः रुद्राय” इति वदित्वा सा स्वपत्न्या सह प्रस्थितवती। ते हिमवत्पतेः पुरीं देवनगर्याः सदृशीं दीप्ताम् अपश्यन्। तत्र शान्तैः पर्वतैः सुनाभादिभिः सत्कृत्य, सुवर्णकान्त्या दीप्तं हिमवतः प्रासादं प्रविश्य, महद्द्वारमागत्य द्वारपालकात् तिष्ठन्तः दृष्टाः। स द्वारपालः पद्मरागदण्डं हस्ते धारयन् स्थितः। तस्मै निवेदितव्यम्—“वयम् आगताः, विशेषोपदेशार्थं सन्दर्शनाय इच्छामः” इति।