सः मुनिः आश्रमात् आश्रमं विचरन् काल्याः आश्रमम् अगच्छत्। तत्र ताम् यथाविधि सम्पूज्य सः पृष्टवान्—"कुत्र कदा वा त्वम् गमिष्यसि? शीघ्रं मे कथय। अहम् अपि पृथूदकं तीर्थयात्रार्थं यास्यामि। मार्गे मार्गे स्नानकाले केषु स्थलेषु किं पुण्यं प्रापितम्?" इति। सा उवाच—"कुब्जाम्रतीर्थे, जयन्ते चण्डिकेश्वरे, सरस्वत्यां वह्निकुण्डे, स्वर्गस्थे भद्रे च अहम् स्नानं कृतवती, निःस्पृहया, ततः तव आश्रमम् आगता।" ततः सः मुनिः पुनः पप्रच्छ—"किंचित् त्वां पृच्छामि, मा रुष्टाः भव। द्विजातीनाम् अपि बाल्ये देहसंयमः प्रशंसनीयः। हे भीरु, त्वम् तपः उपगता, किन्तु अन्तरङ्गे किञ्चिद् संशयं पश्यामि। भोगाः स्वकाले उपभुक्ताः अपि, यौवने स्थिरे अपि, गच्छन्ति। सौन्दर्यं, कुलजन्म, धनं च सर्वं तव अधिकं दृश्यते। किं कारणं, त्वम् कौशेयवस्त्राणि परित्यज्य काषायवस्त्राणि धारयसि?" एवं पृष्टे, सा कालि मुनिं प्रति यथावत् उवाच। "शृणु, एषा कालि हरम् पतिं इच्छति," इति। तदा मुनिः हास्यपूर्वकं प्राह—"कथं तव कोमलकरः हरस्य सर्पधारिणः करेण संयुज्यते? त्वम् चन्दनलेपिता, सः भस्माङ्कितः—एषा संयोगः मम न रोचते।" तदा कालि प्राह—"एवं मा वद, मुने, हरः सर्वगुणातिशायी। भूषणयुक्तः वा अभूषितः वा, स देवेशः समः एव। हे शशिस्निग्धे, श्रोतारः न एव पापिनः, यथा निन्दकाः।" एवं उक्ते मुनिः स्वस्वरूपं परित्यज्य, शिवः स्वेन स्वरूपे तत्र स्थितः। "तव कृते, अहम् महर्षीन् हिमवतः गृहे प्रेषयिष्यामि। सः लोके भद्रेश्वर इति विख्यातः भविष्यति। यः शुभकामनां इच्छति, सः सदा तं पूजयिष्यति," इति उक्त्वा, आकाशं प्रविश्य स्वपितुः निकेतनं जगाम। ततः पृथुः जलं गतः, विधिवत् स्नानं कृत्वा, प्रमुदितः स्वैः अनुचरैः वाहनेन सह मन्दरं महागिरिं प्रायात्। तत्र सर्वैः गणपतिभिः सह, दिव्यैः फलेन, शुद्धोदकेन, मूलकन्दैः च, महाबलिनं त्रिनेत्रं गिरिशं सम्पूजितवान्। ततः महर्षिः अरुन्धत्याः सहितः स्मरणं कृत्वा, रम्यगुहामण्डितं मन्दरं पर्वतम् अगच्छत्। सः तान् उत्थाय सत्कारं कृत्वा उवाच—"भवतां पदपङ्कजरेणुना अहम् पापात् विमुक्तः। अत्रापि शिलासु, ये पद्मवर्णाः स्निग्धाः मृद्वः च।" ततः अरुन्धत्याः सह तौ पर्वतस्यान्तः प्रविविशतुः। तत्र अर्घ्यादिभिः पूजनं कृत्वा, एकाग्रचित्तः स्थितवान्। स्वकीर्तिवृद्धये, विनयान्वितान् सप्तर्षीन् सत्कृत्य, सः उवाच—"भरद्वाज, शृणु; अङ्गिरः, त्वमपि शृणु। पुरा सती योगदर्शनात् देहम् उत्सृज्य गतवती।