स ब्रह्माणं प्रति निवेद्य तस्याः तेजः श्रेष्ठमिति, तत्रैव तस्थौ। ब्रह्मा तु तं प्राह—नूनं त्वं तस्याः तेजसा विकीर्णः, तव तेजो नष्टमिव दृश्यते। ततः स निश्चित्य—महिषं ताराभिः सह संग्रामे हन्तव्यमिति—आज्ञापयामास। तदनन्तरं ते सर्वे स्वस्वगृहाणि प्रत्यगच्छन्, तेषां क्लेशः विनष्टः। स तु तपः परित्यज्य, भार्यया सह स्वगृहं जगाम। स महात्मा उत्तुङ्गशिखरैः पर्वतैः विचरन्, तत्र तत्र रमणीयं ददर्श। श्रद्धया तेन पूजितः भगवान् तां रात्रिं तत्रैव न्यवसत्। तत्रैव स्थित्वा, "इहैव स्थातव्यं भगवन्, तपस्याः सिद्ध्यर्थम्" इति उक्त्वा, आश्रमं शरणं कृत्वा, स्वगृहं परित्यज्य, निराश्रयः तत्र वसन्। तस्मिन्नेव स्थले काल्याख्या शुभा पर्वतराजतनया समागत। तां स योगनिष्ठः हरः सत्कारपूर्वकं स्वागतं कृत्वा तत्रैव न्यवसत्। सा तेजस्विनी सह सखीभिः तस्य पुण्यपादौ प्रणम्य, साभिवाद्य तस्थौ। तदा हरः ‘एतदयुक्तं’ इति उक्त्वा, स्वसखैः सह तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। तदा अन्तर्येन दुःखेन दग्धा पार्वती पितरं प्रति जगाद। सा शंकरस्य धनुष्मतः पूजनाय प्रवृत्ता। ललिता नाम्ना सा हरस्य पूजनकाम्या तपः समारब्धवती। सा समिद्धदर्भफलमूलानि सञ्चिन्वती तपः प्रारब्धवती। विधिवद् कर्म कृत्वा, तेजसा युक्ता, "शिवं भवतु" इति उक्त्वा, तत्र स्थितवती। ततः श्रद्धया त्रिपुरान्तकः तस्याः तुष्टिम् अवाप। स तु यज्ञोपवीती, छत्रधारी, अजिनाम्बरधारी च, आश्रमादाश्रमं विचरन्, काल्याः आश्रमं समुपेत्य, तां विधिवत् पूजयित्वा, पृष्टवान्—"कदा च कुतः प्रयास्यसि? शीघ्रं मां वद।" सा तदा "तीर्थयात्रार्थं पृथूदकं गमिष्यामि।" इति उक्तवती। "मार्गे स्नानकर्मणा केषु स्थलेषु किम् पुण्यम् अवाप्तवती?" इति पृष्टे, सा प्रत्युक्तवती—"कुब्जाम्रे पुण्यस्थले, जयन्ते चण्डिकेश्वरे, सरस्वत्यां च वेदिकायाम्, भद्रे दिव्ये च, अहं कामरहिता स्नानं कृत्वा, तवाश्रमं प्राप्तवती।" ततः सा पुनः—"किञ्च पृच्छामि, मा रुष्टो भूः। बाल्येऽपि कायसंयमः द्विजातीनां प्रशंसनीयः।" इति उक्तवती। "भये सति, त्वं तपः प्रवृत्ता, किन्तु ते मनसि संशयमपि पश्यामि।" इति स मुनिः अवदत्। "सुखानि कालसमये उपभुक्तानि अपि, युवति स्थितायां अपि, नश्यन्ति। रूपं, कुलं, धनं—एतानि सर्वाणि तव अधिकानि। किं तर्हि, तव रेश्मवस्त्रं परित्यज्य, त्वं किं वल्कलधारिणी जाता?" इति पृष्टवान्। सा तदा यथातथ्यं तस्मै यतये नारदाय प्रत्यवदत्—"शृणु, एषा काली हरं पतिं इच्छति।" तदा स यतिः, महता हास्येन, इदम् अवदत्—"कथं ते कोमलतरलता हस्तः शूलधारिणः शिवस्य सर्पयुक्तहस्तेन संयोगं यास्यति? त्वं चन्दनलेपिता, स भस्माङ्कितः; एष योगः मम न रोचते।" सा तदा—"मा एवं वद, यते, हरः सर्वगुणैः अतिशयितः" इति प्रत्युक्तवती।