यदि अहं वृष्टिपतिः स्याम्, तदा गच्छामि, देवाः इति उक्तवान्। तत्र, पुरन्दरः तुष्टः, श्रद्धया पितृभ्यः पिण्डं दत्त्वा पूजां अकरोत्। ततः तुष्टाः पितरः स्वस्य पुत्र्यै भाषन्ते स्म। सा सन्तुष्टा अभवत्, यथेष्टं जीवितुम् आरब्धवती। सा त्रयः कन्याः जनयामास, याः दिव्यस्त्रीभ्यः सदृशाः अद्भुतसौन्दर्यसम्पन्नाः आसन्। चतुर्थः पुत्रः जातः, यस्य नाम सुनााभः अभवत्। हे मुने, मेनायाः ज्येष्ठा कन्या रागिणी नाम्ना अभवत्। अपराः, कुटिला नाम्ना, श्वेतमाल्यवस्त्रधारिणी अभवत्। मेनायाः कनिष्ठा कन्या काली, अनुपमसौन्दर्ययुक्ता अभवत्। ताः शुभाः देव्या तपः कर्तुं प्रयत्नं कृतवन्त्यः, देवाः ताः ददृशुः। कुटिला, सोमप्रभासमानदीप्तिः, ब्रह्मलोकं नीतवती। हे ब्राह्मण, तं पुत्रं वर्णयितुम् अर्हसि, यः महिषासुरं हन्ता भविष्यति। एषा दुःखिता विमुक्ता भवतु, सा शर्वस्य तेजः धारयितुं शक्नुयात्। हे प्रभो, यथायोग्यं प्रयतिष्ये, यद्यपि शर्वस्य तेजः अतिदुष्करं धारयितुम्। कठोरतपसा जनार्दनं सम्प्रसादयिष्यामि। हे देव, एवं करिष्यामि, सत्यं सत्यं उक्तवान्। हे महर्षे, भगवतः ब्रह्मणा, आद्येन प्रभुणा अपि उक्तम्। अतः, मम शापेन दग्धा, त्वं सर्वजलरूपा भविष्यसि। प्रेरिता सा, जलमयी, ब्रह्मलोकं स्वधारया प्लावयामास। ऋक्-सामन्-अथर्वन्-यजुःवेदैः वाक्यैः दृढबन्धनैः, ब्रह्मणः शुद्धकेशाः, जलरूपाः, प्रवहन्त्यः अप्लावयन्। तदनन्तरं ब्रह्मणि समर्प्य, प्रजापतिः तस्यै उक्तवान्—मम सारभूतत्वेन मिश्रिता त्वं महिषवधाय भविष्यसि। तव आज्ञा देवैः अपि अतिक्रान्तुं न शक्या, किन्तु बलात् अतिक्रान्ता। तव आज्ञा देवैः अपि अतिक्रान्तुं न शक्या, किन्तु बलात् अतिक्रान्ता। कृत्तिका-संयोगं प्राप्त्वा, पर्वतानन्दिनी दृढरूपं समासादयत्। सा तपः संयन्तुम् प्रयासं अकरोत्, किन्तु सा समीपं आगत्य एवं उक्तवती। एवं समीपं गत्वा, सा कन्या तपोवनं जगाम। रुद्रं मनसि स्थापयित्वा, अतिदुष्करं तपः अकरोत्। हिमालये तपः कुर्वन्तीं तां कालीं आनय। तस्याः तेजसा अभिभूता, तां समीपं गन्तुं न अशक्नुवन्। ब्रह्मणः समीपे तस्याः तेजः श्रेष्ठम् इति निवेद्य, सः तत्र स्थितवान्। नूनं तव तेजः तया विकीर्णं, तव दीप्तिः नष्टा। महिषं तारा सहितं युद्धे हन्तुं व्यवस्थितिः कुरु। तानि त्वरितं स्वगृहं आगच्छन्, तेषां क्लेशः नष्टः। तपः त्यक्त्वा, सः स्वपत्नी सहितः गृहं गतवान्। महात्मा सः उत्तुङ्गशिखरयुक्तेषु महान् पर्वतेषु विचरन्। श्रद्धया सः तं सम्मान्य, प्रभुः तत्र रात्रिं अवसत्। तपःसिद्ध्यर्थं तत्र स्थातव्यम् इति उक्तम्। सः आश्रमं शरणं कृत्वा, स्वगृहं परित्यज्य, अनाश्रयः तत्र अवसत्। तत्र स्थानं काली, शुभा पर्वतराजकन्या, आगता।