एषः तीर्थः परमपवित्रः देवगन्धर्वैः पूजितः अभवत्। यः जनः अद्य अत्र स्नानं करोति, तस्य कपालं तत्क्षणमेव विमुच्यते। अतः एतत् तीर्थं कपालमोचनं इति प्रसिद्धं भविष्यति, यत्र कपालस्य मोचनं सम्पद्यते। स कपालमोचने वैदिकविधिना स्नानं कृतवान्, हे मुनि। भगवत्कृपया तत् उत्तमं तीर्थं कपालमोचननाम्ना प्रसिद्धं अभवत्। एतस्मात् कारणात् दक्षः तं आमन्त्रितवान् न अभवत्। तस्य योग्य कन्या अपि दक्षेन यज्ञाय न आमन्त्रिता। जया हिमालयाधिपतिं मन्दरं रम्यगुहायुक्तं जगाम। विजयायाः, जयन्त्याः, अपराजितायाः च गमनं कुतः न अभवत्? ये सर्वे आमन्त्रिताः, ते मातामहस्य यज्ञे अगच्छन्। अहं अपि अत्र आगतः अस्मि, त्वां द्रष्टुम् इच्छन्, तत्र गन्तुम् अपि इच्छन्। त्वं तव पितृणा न आमन्त्रितः, अथवा स्वयमेव गमिष्यसि? मम मातुलः शशाङ्कः अपि स्वपत्नी सह यज्ञे अगच्छत्। सर्वे यज्ञे आमन्त्रिताः, त्वं किमर्थं न आमन्त्रिता? कोपवशात् सा ब्राह्मणे, तत्र अन्तं प्राप्तवती। नेत्राभ्यः अश्रूणि स्रवत्, सा महानादं कृतवती। "अहो, किमेतत्?" इति उक्त्वा सः जयां समीपं जगाम। तां धर्मात्मनां भूमौ पतितां, अंगानि शिथिलानि, परशुना आहतां दृष्टवान्। सा धर्मवती भूमौ पतिता, छिन्नलता इव, किमर्थं इति पृष्टवान्। एतद्वृत्तं श्रुत्वा, दक्षस्य भगिन्यः यज्ञस्थले स्वपत्निभिः सह शोकात् विकलाः अभवन्। तस्य मातुली अन्तरदुःखेन दग्धा अभवत्। तस्य कोपात् सर्वाङ्गात् अग्निशिखाः निर्गताः। सिंहमुखाः गणाः विरभद्रस्य नेतृत्वे उत्पन्नाः। सः कनाखलायां गच्छत्, यत्र दक्षः यज्ञं आचरति। उत्तरपश्चिमदिशायां त्रिशूलधारी तस्थौ, हे मुनि। मध्ये शर्वः कोपात् त्रिशूलं त्रिसु स्थानेषु धारयन् तस्थौ, महर्षे। ऋषयः, यक्षाः, गन्धर्वाः च "किमेतत्?" इति विस्मिताः अभवन्। ततः धर्मः, द्वारपालः, विरभद्रं प्रति धावितवान्। एकेन हस्तेन त्रिशूलं ज्वलन्तं गृहीतवान्। चतुर्थेन हस्तेन गदां गृहीत्वा गणः धर्मं प्रति आक्रमितवान्। स धर्मः अष्टभुजः अभवत्, अविनाशी, नानायुधधारी तस्थौ। धनुष्मन् बाणैः सह, गणाधिपं हन्तुं संकल्पितः तस्थौ। स तीक्ष्णबाणान् वर्षयन्, वर्षकालमेघः इव, प्रावर्षत्। तेषां शरीराणि रुधिरसिक्तानि, किंशुकवृक्षवत् दीप्ता अभवन्। एतत् सहसा दृष्ट्वा, हे मुनि, देवाः शस्त्राणि गृहीत्वा उदतिष्ठन्। इन्द्रप्रमुखाः द्वादश आदित्याः, एकादश रुद्राः अपि, यक्षाः, किम्पुरुषाः, पक्षिणः, पर्वतवाहकाः च, उग्रः सोमवंशसम्भूतः भोजेषु प्रसिद्धः, बलवान् अपि, सर्वे युद्धाय सज्जीभूताः विरभद्रं प्रति धावितवन्तः। विरभद्रः अपि सर्वान् शीघ्रं आक्रम्य, बाणवर्षं प्रावर्षत्।