यदा मनुष्येषु गजेभ्यश्च यौवनागमनेन गर्वमदाभ्युदयः सम्पद्यते, तदा तारेषु चोत्तमत्वाभावः दृश्यते, गद्ये च छन्दोविलयः सम्पद्यते, हे भगवन्। येषां च शरीरेषु चन्द्रकलया भूषिता दृश्यन्ते, ते तव सदृशाः शङ्कर इति कथ्यन्ते। तत्रैव सूर्यः सर्वपापहरः चञ्चलः निवसति। तत्र गत्वा, देवश्रेष्ठ, पापात् मोक्षं प्राप्स्यसि। गुरुडः त्वरया वाराणसीं पापविमोचनाय ययौ। स तीर्थेषु स्नात्वा पापमुक्तः केशवं द्रष्टुम् अगच्छत्। तव कृपया, हृषीकेश, ब्रह्महत्या पापं विनष्टम्। कारणं अहं जानामि, किन्तु तदुक्तुं न युक्तम्। कारणं विद्यते, हे रुद्र, सर्वं वक्ष्यामि। एतत् परमपवित्रं तीर्थं, देवगन्धर्वैः पूजितम्। यः कश्चित् अद्यत्र स्नाति, स कपालं मुक्त्वा त्वरितं विमुच्यते। अतः एतत् तीर्थं कपालमोचनं नाम भविष्यति। स कपालमोचने वेदविधिना स्नात्वा, हे मुनि, स्थितः। भगवत्कृपया तत् उत्तमं तीर्थं कपालमोचननाम्ना प्रसिद्धं जातम्। एतेन कारणेन सः दक्षेण न निमन्त्रितः। तस्य योग्यास्त्री अपि दक्षेण यज्ञे नाहूता। जयाऽपि गिरिशं प्रति, मन्दरं प्रति रम्यगुहां गता। कुतः विजया न गता, जयन्ती च अपराजिता च? ये सर्वे निमन्त्रिताः, ते मातामहस्य यज्ञे अगच्छन्। अहम् अपि त्वां द्रष्टुम् इच्छन्ती तत्र गन्तुम् आगता। किं त्वं पित्रा नाहूता, उतोत्तमा गन्तासि? मम मातुलः शशाङ्कः अपि भार्यया सह यज्ञे अगच्छत्। सर्वे यज्ञे निमन्त्रिताः, त्वं कुतः नाहूता? साऽङ्गरागेणाभिभूता, हे ब्राह्मण, तदा नष्टा। अश्रुपातैः नेत्राभ्यां रुदती सः उच्चैः विलप्य। "अहो किमिदम्?" इति स जयां प्रति गतः। तां धर्मात्मिकां भूमौ पतितां, सर्वाङ्गशिथिलां, परशुना हतां दृष्टवान्। सा कुतः पतिता, साध्वी सती, छिन्नलता इव? एतदाकर्ण्य, दक्षस्य भगिन्यः यज्ञे पतिभिः सह दुःखिता अभवन्। सा मातुलानी, अन्तर्यदन्येन शोकेन दग्धा, नष्टा। तदा क्रुद्धस्य सर्वाङ्गात् ज्वलनशिखाः निर्गता। सिंहमुखसमूहाः विरभद्रप्रमुखाः उत्पन्नाः। सः कनखले गतः, यत्र दक्षः यज्ञं कुर्वन् आसीत्। उत्तरपश्चिमदिशि, हे मुनिवर, त्रिशूलधारी तस्थौ। मध्ये शर्वः कोपात् त्रिभिः स्थानेषु त्रिशूलं धारयन् स्थितः। ऋषयः, यक्षगन्धर्वाश्च "किमेतत्?" इति विस्मिता अभवन्। ततः धर्मः, द्वारपालः, विरभद्रं प्रति धावन्। स एकेन हस्तेन ज्वलनसमानं त्रिशूलं जग्राह। चतुर्थेन हस्तेन गदां गृहित्वा, सः धर्मं प्रति समूहम् अभ्यधावत्।