तदा भगवती अम्बिका महाबलवती मेघमाला इव पर्वते वर्षं वर्षयन्ती दैत्यान् प्रचण्डवर्षेण सम्पीडयामास। कोपसमाविष्टा देवी वेगेन स्वं परमश्रेष्ठं धनुः समाददे, यस्य सुवर्णपीठिका मेघमध्य विद्युत्समप्रभा बभूव। सा गदया मुसलैः च कांश्चित् दैत्यांश् चूर्णयन्ती, कवचेन चान्यान् भूमौ पातयन्ती, सिंहस्य कर्णमूलं कम्पयन्ती, दानवान् समुल्लुलोमयत्। केचित् हलैः कण्ठं विदारिताः, अपराणि कुलिशैः छिन्नाः। केचिद् पलायमानाः, केचित् पतिताः, केचिद् शुष्काः, अन्ये युद्धभूमिं परित्यक्तवन्तः। सा देवी संहाररात्रिरिव दैत्यैः भयाकुलैः दृष्ट्वा, ते सर्वे भीताः पलायितुम् आरब्धाः। तदा नामराख्यो दैत्यपतिः मदोन्मत्तगजे समारूढः समुपागच्छत्। स युद्धे त्रिशूलं सिंहाय प्राक्षिपत्। तत्र हरिः गजेन्द्राधिपेन मध्ये गृहीतः। स प्राणनष्टः गजस्कन्धात् निपातितः, देवेभ्यः समर्पितः। तदा स दैत्यः वामहस्तेन त्रिशूलं घूर्णयन् मृदङ्गनिनादं कृत्वा निनादयामास। भगवत्याः हासात् अतीव आश्चर्यरूपाणि भूतानि समुत्पन्नानि। केचित् अश्वमुखाः, केचित् महिषमुखाः, अन्ये वराहमुखाः। त एव नानावदना, नानानेत्रा, नानापादा, नानायुधधारिणश्च। केचित् वाद्यप्रहर्षेण, केचित् अम्बिकां स्तुतिभिः सन्तुष्टाः। सा देवी तान् वज्रवेगेन शक्रस्य इव शिलाभिः धान्यसंपुटं यथा भिन्दन् नाशयामास। ततो बलसेनापतिः चिक्षुरः सुरैः सह समरभूमौ युद्धाय समुपस्थितः। स मेघ इव भूमौ बाणवृष्टिं वर्षयन्, षोडश सुवर्णपक्षयुक्तान् तीक्ष्णाग्रबाणान् समादत्त। तेनैकबाणेन सारथिं हत्वा, अन्येन पताकां छित्त्वा, अन्यैः चत्वारि बाणैः शत्रूञ् विदार्य, खड्गं कवचं च समादत्त। तस्य धनुः भग्नं दृष्ट्वा, स महाबलः शूलमादाय वनमध्ये सिंहभार्यया सह शृगालवत् प्रमोदं प्राप। परं स बाणैः विद्धः क्रुद्धः भूमौ पतितः। ततः भीषणमुखः स दैत्यः अतिवेगेन अग्रे धावन्, दुर्द्धरः, दुर्मुखः, मृगनयनः चान्यः अपि, विविधायुधप्रहरणैः कात्यायन्याः समीपं समुपाजग्मुः। सा देवी हसन्ती श्रेष्ठं डमरुं वादयामास। तदा भूतगणाः अपि हास्यनर्तनं कृत्वा प्रमोदिताः। परं परात्परया भगवत्या तान् केशेषु गृहीत्वा प्रहारिताः। सा जगदम्बा वीणां वादयन्ती, मद्यं पिबन्ती, नृत्यन्ती च दृष्टा। तस्याः वस्त्राणि स्रस्तानि, शक्तिः क्षीणा, एतद् दृष्ट्वा महादैत्येश्वराः विस्मयं प्रापुर्। भगवती पक्षे नखैः, पुच्छेन, उरसि, श्वासवेगेन च भूतगणान् दूरतः प्रजघान। ततः सिंहं हन्तुम् इच्छन् स दैत्यः पलायितः; अम्बिका तु कोपसमन्विता बभूव। सा सागरा विक्षोभ्य, मेघान् विघट्य, दुर्गद्वारं प्रति प्रस्थितवती। तत्र देवी गजस्य करं छित्त्वा, महिषं कुलोत्पन्नं दैत्यं च निपात्य, वह्निदत्तं शूलं क्षिप्तवती, किन्तु तस्य अग्रभागः शिथिलः भूत्वा भूमौ पतितः। कुबेरस्य गदां च घूर्णयित्वा, क्षिप्तवती, सा अपि भग्ना भूमौ पतिता। एवं भगवत्याः युद्धलीला दानवविनाशाय प्रवृत्ता दिव्यरूपा बभूव।