एषा वरुणा इह पापहरिणी शुभा शुद्धा च कीर्त्यते। एते उभे नद्यौ सर्वनदीषु श्रेष्ठे लोके पूजिते अभवेताम्। न तयोः सदृशं किञ्चिद् दिवि न भूमौ न च पाताले विद्यते। तत्रैव भोगेषु मग्नाः अपि जनाः, हे प्रभो, मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तस्याः शुद्धस्वरं श्रुत्वा, आचार्याः पुनःपुनः तान् उपहसन्ति स्म। चन्द्रमाः विस्मितः सन् यत्र सरः-पद्मः गतः, तत्र अगच्छत्। दिवसे अपि सूर्यः दीर्घैः शोभनैः पताकाभिः वातेन चलिताभिः आवृणोति। नारीणां विमलमुखानि आलिङ्ग्य, भृङ्गाः अन्येषां पुष्पाणां प्रति न गच्छन्ति। यत्र क्रीडासमाजे स्त्रीणां संयोगः नास्ति, तत्र गृहेषु चिरस्थायिषु न कश्चन संयोगः दृश्यते। यत्र युवतीनां रतिरपि न प्रवर्तते, यत्र संसर्गः त्यक्तः। यत्र पुरुषेषु गजेभ्यः च, यौवनागमने गर्वः मदश्च जायते। नक्षत्रेषु महत्त्वाभावः, गद्ये छन्दोभङ्गः, हे प्रभो। येषां शरीरं चन्द्रेण शोभितं, तव यथा, हे शङ्कर। तत्रैव निवसति चलनशीलः सूर्यः, सर्वपापहरः। तत्र गत्वा, हे देवश्रेष्ठ, पापान्मुक्तिं प्राप्स्यसि। तत्र गरुडः शीघ्रं ययौ, यथा सः वाराणसीं पापक्षयाय गतः। पवित्रतीर्थेषु स्नात्वा, पापमुक्तः सः केशवदर्शनाय ययौ। तव कृपया, हे हृषीकेश, ब्रह्महत्या पापं विनष्टम्। कारणं अहं जानामि, किन्तु वक्तुं न उचितम्। हेतुः अस्ति, हे रुद्र, सर्वं ते कथयामि। एतत् परमं तीर्थं, देवगन्धर्वैः पूजितम्। यः अत्र अद्य स्नाति, तस्य कपालं तत्क्षणात् विमुच्यते। अतः एतत् तीर्थं कपालमोचननाम्ना विख्यातं भविष्यति। सः कपालमोचने वेदविधिना स्नात्वा, हे मुनि। भगवतः प्रसादेन तत् उत्तमं तीर्थं कपालमोचननाम्ना प्रसिद्धम् अभवत्। एतस्मात् कारणात् सः दक्षेण न आहूतः। न च तस्य योग्यपुत्री दक्षेण यज्ञे आहूता। जया पर्वताधिपतिं गिरिश्रेष्ठं मन्दरं रम्यगुहां प्रति जगाम। कुतः विजयापि न गता, जयन्ती च अपराजिता च? ये सर्वे आहूताः, ते मातामहस्य यज्ञे अगच्छन्। अहम् अपि अत्र आगतः, त्वां द्रष्टुं तत्र गन्तुं च उत्सुकः। किं त्वं पितृणा न आहूता, उत तत्र स्वयमेव गमिष्यसि? मम मातुलः शशाङ्कः अपि स्वपत्नी सहितः यज्ञे गतः। सर्वे यज्ञे आहूताः, त्वं कुतः न आहूता? क्रोधवशात्, हे ब्राह्मण, सा ततः प्राणान् त्यक्तवती। अश्रूणि स्रवमाणा, सा उच्चैः विललाप। 'अहो किमेतत्?' इति सः जयां प्रति उपसृत्य उवाच। सः तां धर्मचारिणीं भूमौ पतितां सशिथिलाङ्गीं परशुना आहतां ददर्श। का कारणात् सा भूमौ पतिता, सच्छिलता अपि, छिन्नलता इव?