पूर्वं, द्विजश्रेष्ठ, ईशेन च कात्यायन्याः च रक्षार्थं नामरः रक्तबीजः च तथा अन्ये देवेषु कंटकाः उत्पन्नाः आसन्। पुनः, त एव नामरः रक्तबीजः च तथा अन्ये कुरुषु अपि कंटकाः अभवन्। एतत् सर्वं विस्तारतः, प्रिय, यथावत् वक्तव्यं। सा या कात्यायनी, मुने, सा एव सदा वरदा दुर्गा इति ज्ञेयम्। रम्भः करम्भः इति द्वौ महाबलिनौ दैत्यौ आस्ताम्। तौ पञ्चनदीषु बहून् वर्षान् जलमध्ये स्थित्वा, यक्षं मालपटनामकं प्रति गतवन्तौ। तयोः पादाभ्यां तम् आदाय यथाकामं ताडयामासतुः। तदा बलवान् करम्भः स्वशिरः अग्नौ निपीड्य हविः कर्तुम् इच्छन् आसीत्। स्वमस्तकं छेत्तुम् इच्छन् सः अग्निना निरुद्धः अभवत्। दुर्लङ्घ्यः परैः हन्तव्यः, आत्मनैव नाश्यः तु अतिदुर्लङ्घ्यः। मा म्रियथाः, यतः मृतस्य सर्वेऽत्र आख्यानानि नश्यन्ति। मम पुत्रः तव अतिशयबलात् त्रैलोक्यविजयी भवतु इति मम कामना। सः वातवत् महाबलवान्, कामरूपधारी, शस्त्रविद्यायाम् निपुणः भविष्यति। यत् यत् मनसा चिन्तयसि, तद् एव साधयसि पुत्र। यक्षं मालवतं द्रष्टुं, अन्यैः यक्षैः परिवृतं, गजैः महिषैः अश्वैः गावः, मेष-छाग-सङ्घैः च सह स्थितम्। तदा त्रिहायणी नाम्नि रूपसम्पन्नायां राणीं, तपोधन, तस्याः गर्भे सः प्रविश्य, दैवेन प्रेरितः, मार्गं प्रतस्थे। ततः सः पातालं प्रविष्टः स्वगृहं अगच्छत्। एवं कुपथगामी इति कथ्यमानः, मालवतं प्रतिजगाम। तत्र सः यक्षाणां पुण्ये श्रेष्ठे च देशे सह आगतः। तत्र तेन एकः शुद्धः पुत्रः जातः, महिषरूपधारी, इच्छया रूपान्तरं कर्तुं समर्थः। सा च सती स्वधर्मं रक्षन्ती, महात्मन्यां दितौ उपगम्य। तदा कश्चन शस्त्रं निष्कृष्य, सः महिषं प्रति वेगेन अभ्यधावत्। सा धर्मपत्नी गुह्यकैः रक्षिता, तेन महिषः निगृहीतः। दिव्ये सरसि पतित्वा सः दैत्यः मृत्युम् आप। यक्षेषु शरणं गतः, मृगान् अपाकुर्यात्। सा कृष्णवर्णा पतिसहितं चितायाम् उपवेशिता। तदा सः यक्षान् भयंकरान् खड्गहस्तेन अपाकुर्यात्, किन्तु रम्भपुत्रं महिषं रक्षकम् ऋते। सः सर्वत्र देवान् विजित्य, इन्द्ररुद्रार्कमरुत्सहितान्, विजयी अभवत्। तं महाबलिनं असुरेश्वराः शम्बरं तारकं च जित्वा, राज्याभिषेकं कृतवन्तः। तदा चन्द्रेन्द्रसूर्यैः राष्ट्राणि परित्यक्तानि, धर्मः च दूरे स्थापितः, प्रतिकूलः कृतः। ततः, अहं तान् अग्रे कृत्वा स्तोत्रेण, श्रीपतिं चक्रपाणिं द्रष्टुं गतवान्। तं दृष्ट्वा प्रणम्य, तौ सिद्धिदातृ, महिषासुरस्य कर्माणि निवेदयामासतुः। स्वर्गात् निष्कासिताः, भूमौ वासाय नीताः स्म, महिषासुरेण। यदि अद्य न पातालं गच्छामः, दानवेन युद्धे विनाशिताः भविष्यामः। एतद् दृष्ट्वा, हरिः अक्षरात्मा, सहसा कालाग्निवत् कोपम् आगतः।