स पयःशाल्यं क्षीरान्नं मुद्गान् पिष्टकानि च समर्पयेत्। ततः पण्डिताः “गङ्गाधर” इति नाम, “शम्भोः” च नाम सुस्वरेण जपेयुः। एवं कृत्वा, महेश्वरवचनात्, स पुरुषः अक्षयकामान् प्राप्नोति। यथा रुद्रेण स्वयमेव देवरषये उक्तं, तथा एष धर्मः नान्यथा। अनन्तरं तस्य नाभिदेशात् एते भूतगणाः उत्पन्नाः, देवत्वं प्राप्तवन्तः। अतः तस्य परमसन्तोषः कदम्बवृक्षेण वर्धते। तस्मात् च वटवृक्षः उत्पन्नः, यः सदा तस्य तपस्यासनं भवति। स अपि शर्वस्य कृते सदा तेनैव प्रभुणा निर्मितः। खदिरः कंटकयुक्तः विष्वकर्मणः कर्मणः अपि श्रेष्ठः अभवत्। सिन्धुवरः घटे स्थाप्यते, यः गणाधिपतिरिव शोभते। कृष्णः उदुम्बरवृक्षः रुद्रात् जातः, वृषभः च वस्त्रदायकः तत्रैव प्रादुर्भूतः। कात्यायन्याः शमिवृक्षः, लक्ष्म्याः करात् बिल्वः प्रकटितः। वासुकेश्च पृष्ठपुच्छयोः श्वेतकृष्णदर्भाः समुत्पन्नाः। एवं सर्वेषां समुत्पत्त्या भक्तिः तेषु जायते। तस्मात् तेषु विष्णुं पूजयेत्, तेन तस्य भागः परिपूर्णः भवति। शरदृतुपर्यन्तं मुख्यैः ओषधिभिः पूजनं कार्यम्। रत्नानि, मुक्ताफलानि, प्रवालानि, विविधानि च वस्त्राणि समर्पयेत्। तिक्तानि, अखण्डानि च हव्यानि दद्यात्। यदा संवत्सरः अखण्डितः गृहस्थस्य गृहे व्यतीतिः, तदा तेनैव स्नानं कुर्यात् येन वर्षं अखण्डितं स्थितम्। यज्ञे अपि तत् एव निर्दिष्टं, दाने यथाशक्त्या दातव्यम्, हे द्विजोत्तम। विविधं धूपं दद्यात् येन वर्षं उत्तमं भवेत्। अखण्डानि, वर्णवन्ति, चोष्यभक्ष्याणि च अन्नानि निवेदयेत्। ऋषिभ्यः तेन मन्त्रेण निवेदयेत्— “मम अखण्डितानि धर्मार्थकाममोक्षाय सन्तु।” तेन सत्येन, हे केशव, धर्मादयः अखण्डिताः सन्तु। हे ब्रह्मन्, सर्वेषु द्रव्येषु अखण्डव्रतम् आचरितव्यम्। धर्मः, अर्थः, कामः, मोक्षः च नित्यं अव्ययतया उत्पद्यन्ते। इदानीं अहं शुभं वैष्णवकवचं पठिष्ये। पूर्वदिक्क्षिते विष्णो रक्ष मां, शरणागतः अस्मि। दक्षिणे विष्णो रक्ष मां, शरणागतः अस्मि। पश्चिमे विष्णो रक्ष मां, शरणागतः अस्मि। उत्तरदिक्क्षिते जगन्नाथ, शरणागतः अस्मि। नमः, ईशान्यां मां रक्ष, विघ्ननाशक; शरणागतः अस्मि। आग्नेय्यां मां दृढं धारय, यज्ञवराह; रक्ष। नैऋत्याम् दिव्यरूप, नरसिंह, रक्ष मां। वायव्यां हयशीर्ष, रक्ष मां; ते नमः। सदा मां रक्ष, अजित; ते नमः, अभेद्य। अनन्त, ते नमः; महामोहे, ते नमः। एवं कृत्वा, देव, मां रक्ष; ते नमः, परमपुरुष।