सर्वभूतहिते तिष्ठन्तं, महाबाहुं जनार्दनं, अहं नमस्करोमि। स देवदेवो गुणैः सम्पन्नः, सर्वव्यापी च, तस्मै पुनः पुनः नमः। स एव वायुः, बुद्धिः, मनः, रात्रिश्च; तस्मै नमः। स एव क्षमा, दानं, दया, लक्ष्मीः, दमश्च प्रभो। उपवेदाः अपि त्वं प्रभो, सर्वं त्वमेव; तस्मै नमो नमः। अस्मिन्लोके त्वं मया दयालुः इति विज्ञायसे; पापबन्धनात् मां त्रातुमर्हसि केशव। दग्धोऽस्मि, नष्टोऽस्मि, विमृश्य न कृतवानस्मि; त्वं पुण्यतीर्थः, मां शुद्धय; नमो नमः ते। एवं ब्रुवतः तस्य ब्रह्महत्या-नाशनाय भगवाँस्तं श्लोकमुवाच। स भगवान् शुभदं, पुण्यवृद्धिकरं, ब्रह्महत्यापाप-नाशनं वचनं दत्तवान्। स योगशायिनामाख्यया प्रसिद्धः, सदा प्रयागे निवसति। अत्र वरुणा अपि सर्वपाप-नाशिनी, शुभा, शुद्धा च कीर्त्यते। एते नद्यौ लोकप्रसिद्ध्याः, सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठे। नभसि, भूमौ, पाताले च ताभ्यां समं किञ्चिदपि नास्ति। तत्र, हे प्रभो, भोगेषु रममाणाः अपि मोक्षं प्राप्नुवन्ति। तस्य तीर्थस्य शुद्धनादं श्रुत्वा, आचार्याः पुनः पुनः स्मितम् अकुर्वन्। चन्द्रः अपि विस्मयेन तत्र गतवान्, यत्र ह्रदोत्पलानि नासन्। दिवसेऽपि, सूर्यः दीर्घैः शोभनपताकाभिः वात्यमानाभिः आवृतः दृश्यते। यत्र स्त्रीणां निर्मलमुखानि आलिङ्ग्य, मधुपाः अन्येषु पुष्पेषु न गच्छन्ति। यत्र क्रीडासमूहेषु स्त्रियः संमिलन्त्यपि, गृहेषु दीर्घकालं न वसन्ति। यत्र युवतीनां रति-प्रवृत्तिः नास्ति, सहवासः त्यक्तः स्यात्। यत्र यौवनागमेन पुरुषाणां गजेन्द्राणां च मदः अहङ्कारश्च जायते। नक्षत्रेषु कुलीनत्वस्य अभावः, गद्ये छन्दसः हानिः, हे प्रभो। येषां शरीरेषु चन्द्रः भूषितः, ते त्वद्वत् शङ्करः इव। तत्र एव पाप-नाशकः, चपलः सूर्यः निवसति। तत्र गत्वा, देवश्रेष्ठ, पापात् मोक्षं प्राप्स्यसि। गरुडः शीघ्रं तत्र गत्वा, वाराणसीं पाप-नाशनाय प्रयातः। स तीर्थेषु स्नात्वा, पापमुक्तः, केशवं द्रष्टुं जगाम। भगवतः हृषीकेशस्य कृपया, ब्रह्महत्या-नाशः जातः। कारणं जानामि, किन्तु वक्तुम् उचितं नास्ति। कारणं विद्यते, हे रुद्र; सर्वं तुभ्यं कथयामि। एतत् तीर्थं परमपवित्रं, देवगन्धर्वैः पूजितम्। यः अत्र अद्य स्नाति, तस्य कपालं त्वरितं मुक्तं भवति। अतः एतत् तीर्थं कपालमोचनं इति प्रसिद्धं भविष्यति। स कपालमोचने वैदिकविधिना स्नातवान्, हे मुने। भगवतः कृपया, तत् उत्तमं तीर्थं कपालमोचननाम्ना प्रसिद्धं जातम्। एतस्मात् कारणात्, सः दक्षेण न निमन्त्रितः। न च तस्य योग्यपुत्री दक्षेण यज्ञे आमन्त्रिता। जया पर्वतानां नाथं, रम्यगुहायुतं मन्दरं जगाम। विजया कथं न गता, जयन्ती च अपराजिता च? ये सर्वे आमन्त्रिताः आसन्, ते मातामहस्य यज्ञे जग्मुः।