ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਰਾਧਨਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਭਾਰੀ ਤਪ ਵੇਖ ਕੇ,
ਤੁष੍ਟੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਵ੍ਰਤੇਨੇਹ ਤ੍ਵਖਣ੍ਡੇਨ ਤੇਨਾਖਣ੍ਡਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾ ਟੁੱਟੀ, ਚੰਨ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਦਦ੍ਵਯਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਅਤੁੱਟ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਅਸ੍ਮਾਕਮਾਨਨ੍ਦਕਰੋ ਦਿਵਾ ਤਪਤਿ ਸੂਰ੍ਯਵਤ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਵਿਭਾਤਿ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਚੰਨ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ।
ਵਿਕਚਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਨ੍ਤੇ ਜਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਪੱਕਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਦਿਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਮਨ੍ਯਤ ਕਿਮੇਤਦ੍ਧਿ ਲੋਕੋ ਵਕ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਲੋਕ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਆਸਮਨ੍ਤਾਜ੍ਜਗਦ੍ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਰਜਨੀਚਰੈਃ
ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਤਾਮਚਿਨ੍ਤਯਤ ਯੋਗਵਿਤ੍
ਯੋਗ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਦੀ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਾਸੁ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਾਨ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਮਹਾਂਸ਼ੁਨਖਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਿਘਾਤਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਸੂਰਜ, ਜਿਸਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨਖ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਚ੍ਯੁਤਿਰ੍ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਘਾਤਕृਤ੍
ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਨੁਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਰਂ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਯਥੈਚ੍ਛਯਾ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਨਿਪਪਾਤਾਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਇਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਦੀਰਯਤ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਭਵਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!'
ਹਾ ਦੇਤਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਭਕ੍ਤਃ ਪਤਤ੍ਯਸੌ
ਸਾਰੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉੱਠੇ, 'ਹਾਏ!'—ਕਿ ਹਰਾ ਦਾ ਭਗਤ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੇਨਾਸੌ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਪਾਤਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਰਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤਦ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ—
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰੇਣ ਨਿਪਪਾਤ ਤਤੋ ऽਮਬਰਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਨਿਪਤਿਤੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥੋਪਲਃ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਰੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ।
ਨਿਪਪਾਤਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸ ਵृਤਃ ਕਿਨ੍ਨਰਚਾਰਣੈਃ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਕਿੰਨਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਪਕ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤਾਲਾਤ੍ ਫਲਂ ਕਪਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਧ ਪੱਕਾ ਤਾਲ ਦਾ ਫਲ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਿਪਤਸ੍ਵ ਹਰਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ऽਭਿਵਾਞ੍ਛਸਿ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈ।'
ਕਿਂ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਰੇਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਧ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਮੇ
'ਹਰੀ ਦਾ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ!'
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾਵਿ ਤਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਰੇਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਰੀ
ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ।
ਵਰਣਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਵਰੁਣਾ ਤੇ ਅਸੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਥਾਂ ਉਤਰੇਆ ਸੀ।
ਵਰਣਾਯਾਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਵਰੁਣਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।