ਗृਹਾਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਪਾਦਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ ਬਹਿਃ
ਘਰ ਤੋਂ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਗੰਦ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਦੇਵਖਾਤੇषੁ ਸਰੋਹਦਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਲਪੇਦ੍ ਜਨਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਂ ਵੀਰਹੀਨਾਂ ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਨਤਾ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਕਿਰਤੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਲਾਪਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇਰ੍ऽਕਾਵਲੋਕਨਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਤਾਪਵਿਦ੍ਧਨਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਾਲਾਦ੍ਯਧਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਨੰਗੇ, ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨ—
ਅਮੀषਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਕੜ-ਚਿਹਰੇ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਾਵੁਭੌ ਸੂਤਿਕੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤਯੋਰਨ੍ਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ 'ਸੂਤਿਕਾ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦ੍ਧੀਨਃ ਸ षਣ੍ਢਃ ਪਰਿਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਰਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਕ੍ਤੋ ਸ ਮਾਰ੍ਜਾਰਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਿਃ
ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਹੁਰਾਖੁਂ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਸੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੂਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਗੁਣਦ੍ਵੇषੀ ਸ ਸ਼੍ਵਾਨ ਇਤਿ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਮਾਹੁਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨ੍ਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਪਦਿ ਸ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਕृਦਪਵਿਦ੍ਧਃ ਸ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਨਗ੍ਨਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਦ੍ਭਿਸ੍ ਤੇषਾਮਨ੍ਨਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨੰਗੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਂ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਸ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ऽਧਮੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਾਸ਼ੀ ਯਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਰ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਕੰਜੂਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੋਚ੍ਛੇਦਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਹਿ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਲਈ ਕਟਾਈ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਮृਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧੂਨਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭृਗੁਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਮੇ ऽਹ੍ਨਿ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਵਾ ਸਪ੍ਤਮੇ ਵਾਸ੍ਥਿਸਂਚਯਮ੍
ਤੀਜੇ, ਚੌਥੇ ਜਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੋਦਕੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧੈਸ੍ਤੁ ਸਪਿਣ੍ਡਜੈਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲੇ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿ ਸਂਨ੍ਯਾਸੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਮृਤੇ ਤਥਾ
ਬੱਚੇ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਦੂਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਸ੍ਰਾਵੇ ਤਦੇਵੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਕਾਲੇਨ ਚੇਤਰੇ
ਗਰਭ ਗਿਰ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
षਡ੍ਰਾਤ੍ਰਂ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹ੍ਨਿਕਮ੍
ਵੈਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ।
ਸ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਾਃ ਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਯਥਾਕ੍ਰਾਮਮ੍
ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਸਪਿਣ੍ਡੀਕਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਤੇ ਆਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਨਰੈਃ
ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਿਤਰੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਜਿਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ।