ਜਾਮਯੋ ਗੁਰਵੋ ਵृਦ੍ਧਾ ਯੈਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਪਦਾ ਨृਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਹ੍ਯਾਜਾਨੁਪਰਿਦਾਹਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਯੋਗੁਡਾਸ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਦਨੇ ऽਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਨ੍ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਮਿਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਮਿਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼੍ਰਵਣੇषੁ ਨਿਖਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੂਪਵਾਪੀਤਡਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੂਆਂ, ਪੰਡ, ਜਾਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਭਿਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੀਭਿਃ ਸੁਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਗੁਦੇਵ ਚਾਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਨਿਃਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਵਾਯਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਂਵੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨਿਕਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਚਾਪਿ ਸ ਸ਼੍ਵਭੋਜ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਣਸੁਝੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਪੀਡੇ ਤੇ ਤਾਡ੍ਯ ਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਪੀਟਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਪਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਪੇषੇ ਸ਼ੋष੍ਯਨਤੇ ऽਪਿ ਚ ਸ਼ੋषਕੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਲ੍ਵੋष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਜੀਭ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਛੂਆਂ ਵਾਲੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਤਪ੍ਤਾਂ ਕੂਟਾਗ੍ਰਾਮਾਲਿਙ੍ਗਨ੍ਤੇ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਧ੍ਯਾਪਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਿਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧੇ ਪੂਯਪੂਰਿਤੇ
ਉਹ ਗੰਦੇ ਪਖਾਣ ਅਤੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਦਬੂ ਅਤੇ ਪੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਂਸਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾਃ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਗ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਮੀਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਜੋ ਗਰਭ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ्ध ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਤੇ ਚੀਟੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਜਕੋ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥੂਲਕੀਟਕਃ
ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕਭਕ੍ਸ਼ੇ ਤੇ ਨਰਕੇ ਰਜਨੀਚਰ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੇੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਰਾਤ ਦੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ।
ਤਥਾ ਗੋਭੂਮਿਹਰ੍ਤ੍ਤਰੋ ਗੋਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਹਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਸੋਮਵਿਕ੍ਰਯਿਣੋ ਯੇ ਚ ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਸੋਮਾ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦ ਵੀ ਵੇਚਦੇ ਹਨ,
ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਮਹਾਰੌਰਵੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਚ੍ਚੈਵਾਨ੍ਧਤਾਮਿਸ੍ਰੇ ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਤਤਃ
ਉਹ ਅੰਧਤਾਮਿਸ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਪਾਤੋ ਭਵਤੇ ਤੇषਾਂ ਯੈਰਿਦਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਖਾਈ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਲੋਕਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋਰਗਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ऽਪ੍ਯਨਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਮਹੀ ਪ੍ਰਧਾਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਮੁੱਖ ਹੈ,
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ਕੁਰੁਜਙ੍ਗਲਂ ਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪृਥੂਦਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਰਤੀ ਖੇਤ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,
ਲੋਕੇषੁ ਯਦ੍ਵਤ੍ਸਦਨਂ ਵਿਰਿਞ੍ਚੇਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਥਾ ਧਰ੍ਮਵਿਧਿਕ੍ਰਿਯਾਸੁ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ,
ਤਪੋਧਨਾਨਾਮਪਿ ਸੁਮ੍ਭਯੋਨਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਰਾ ਯਦ੍ਵਦਿਹਾਗਮੇषੁ
ਜਿਵੇਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਭਾ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ,
ਮਨੁਃ ਸ੍ਮृਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਯਥੈਵ ਤਿਥੀषੁ ਦਰ੍ਸ਼ਾ ਵਿषੁਵੇषੁ ਦਾਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ ਦਾਨ,