ਸ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृष੍ਯਤੇ ਮੂਢਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡੈਃ ਖਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਤਿੱਖੇ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤੁਦਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੁਣ੍ਡੈਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਪੰਛੀ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਤੁਣ੍ਡਨਖਾ ਜਿਹ੍ਵਾਮਾਕਰ੍षਨ੍ਤੇ ऽਸ੍ਯ ਵਾਯਸਾਃ
ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚੋਚ ਤੇ ਨਖ ਵਾਲੇ ਕਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਫਾੜਦੇ ਹਨ।
ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੇ ਪੂਯਵਿਮ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਹ੍ਯਧੋਸੁਖਾਃ
ਉਹ ਉਲਟੇ ਮੂੰਹ ਪੂ, ਪੀਵ ਤੇ ਮੂਤ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਯੇ ऽਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਬਾਲਪਿਤ੍ਰਗ੍ਨਿਮਾਤृषੁ
ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ, ਪਿਤਾ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਸੂਚੀਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਗਿਰਿਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਹ ਸੂਚੀਮੁਖਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ।
ਵਿਡ੍ਭੋਜਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਰਕਂ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਗੰਦ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਭੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੰਡਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੰਘ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਹਿ ਕਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਪ੍ਤਸੁਮ੍ਭੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਬੜੀ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੜਾਹੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਨੇਤ੍ਰਗਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਧਮ੍ਯਤੇ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੂਕਦੇ ਹਨ।
ਜਾਮਯੋ ਗੁਰਵੋ ਵृਦ੍ਧਾ ਯੈਃ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਾਃ ਪਦਾ ਨृਭਿਃ
ਜਿਹੜੇ ਮਰਦ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਹ੍ਯਾਜਾਨੁਪਰਿਦਾਹਿਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਯੋਗੁਡਾਸ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਦਨੇ ऽਦ੍ਭੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੇਂਦਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਨ੍ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਮਿਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਨਾਮਿਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ਼੍ਰਵਣੇषੁ ਨਿਖਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੂਪਵਾਪੀਤਡਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਨ੍ਤਿ ਯੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੂਆਂ, ਪੰਡ, ਜਾਂ ਝੀਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾਭਿਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੀਭਿਃ ਸੁਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਯਮਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਗੁਦੇਵ ਚਾਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਨਿਃਕृਨ੍ਤਨ੍ਤਿ ਵਾਯਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਕਾਂਵੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨਿਕਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਭ੍ਰਮੇ ਚਾਪਿ ਸ ਸ਼੍ਵਭੋਜ੍ਯੇ ਨਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਣਸੁਝੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਪੀਡੇ ਤੇ ਤਾਡ੍ਯ ਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਪੀਟਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਪਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਪੇषੇ ਸ਼ੋष੍ਯਨਤੇ ऽਪਿ ਚ ਸ਼ੋषਕੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਲ੍ਵੋष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਜੀਭ ਤੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਛੂਆਂ ਵਾਲੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਹ੍ਨਿਤਪ੍ਤਾਂ ਕੂਟਾਗ੍ਰਾਮਾਲਿਙ੍ਗਨ੍ਤੇ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਧ੍ਯਾਪਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਸ਼ਿਲਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਪਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧੇ ਪੂਯਪੂਰਿਤੇ
ਉਹ ਗੰਦੇ ਪਖਾਣ ਅਤੇ ਪਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਦਬੂ ਅਤੇ ਪੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਂਸਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਬਾਲਿਸ਼ਾਃ
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਗਰ੍ਭਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਗ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਕृਮੀਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪਿਪੀਲਿਕਾਃ
ਜੋ ਗਰਭ ਦਾ ਸ੍ਰਾਦ्ध ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਤੇ ਚੀਟੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਾਜਕੋ ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥੂਲਕੀਟਕਃ
ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕੀੜੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵृਕਭਕ੍ਸ਼ੇ ਤੇ ਨਰਕੇ ਰਜਨੀਚਰ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਭੇੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓ ਰਾਤ ਦੇ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ।
ਤਥਾ ਗੋਭੂਮਿਹਰ੍ਤ੍ਤਰੋ ਗੋਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਹਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—