ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਨਿਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨਜਃ
ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਚ ਰਕ੍ਤਂ ਕਨਕਾਵਦਾਤਂ ਨੀਲਂ ਤਥਾ ਪਿਙ੍ਗਜਟਂ ਚ ਸ਼ੁਭ੍ਰਮ੍
ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨੀਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਜਲਾ।
ਸਮਾਹਤਸ੍ਯਾਥ ਜਲਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਬੁਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਤੇषੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮੋ ऽਸ੍ਤਿ
ਜਦ ਪਾਣੀ ਹਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬੁਲਬਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਰੁषਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਤੇ ਨ ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਤਚ੍ਛਙ੍ਕਰਕਰਾਚ੍ਛਿਰਃ
ਉਹ ਸਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ।
ਸृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕਵਚੀ ਕੁਣ੍ਡਲੀ ਸ਼ਰੀ
ਇੱਕ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਮਹਾਤੂਣੀ ਆਦਿਤ੍ਯਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੂਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਪਾਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਕੋ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਤੂੰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ—ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਰਪਾਯੁਕ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਥ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁਦਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸ੍ਤਨ੍ਦਨੇ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ
ਜਿਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਭਗਵਨ੍ ਮਹਾਕਾਪਾਲਿਕੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭੋਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਭਿਖ ਦਿਓ; ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਕਪਾਲਿਕ ਹਾਂ, ਭਾਈ।
ਸਵ੍ਯਂ ਭੁਜਂ ਤਾਡਯਸ੍ਵ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਮਾਰੋ।
ਸਵ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਭੁਜਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਕਾ ਗਗਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਾਰਾਭਿਮਮ੍ਡਿਤਾ
ਇਕ ਨੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਅਤ੍ਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਂਸ਼ਤਃ
ਉਥੋਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਸ਼ੁਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਸਂਨਦ੍ਧਕਵਚੋ ਯੁਵਾ
ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਆਇਆ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਤਯਾਮਿ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਚ੍ਛਿਰਸ੍ ਤਾਲਫਲਂ ਯਥੈਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਕੱਟਾਂ?
ਨਿਪਾਤਯੈਨਂ ਨਰ ਦੁष੍ਟਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਜਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਾੜੀ ਬਾਤ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੂਣਾਨਿ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵੀਰਃ ਸ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰ
ਵੀਰ ਨੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਤਤੋ ਹਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਿਰਞ੍ਚਿਮੂਚੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਵਿਰੰਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਹਾਪृषਤ੍ਕੈਰਭਿਪਤ੍ਯ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਚੇਹ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ੈਵ
ਮਹਾਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਜੋਬਾ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਪਰਾਜਿਤਸ਼੍ਚੇष੍ਯਤੇ ऽਸੌ ਤ੍ਵਦੀਯੋ ਨਰੋ ਮਦੀਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਹਾਰ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰੇਗਾ।
ਨਰਂ ਨਰਸ੍ਯੈਵ ਤਦਾ ਸ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਵਸ੍ਯ ਦੇਵਃ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰੋਤ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸਂਤਾਪਮਗਮਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸਰਕ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ ਭੀਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਹਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਭੈੜੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ।
ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਰੌਦ੍ਰੇ ਕੇਨਾਪ੍ਯਰ੍ਥੇਨ ਤਦ੍ਵਦ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਈ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਦੱਸ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰੋਤੀਚ੍ਛ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਹਤਿਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਤਾਪਿਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।