ਸਮੁਤ੍ਤਰਨ੍ਤੋ ਵੇਗੇਨ ਯੋਧਾ ਜਯਧਨੇਪ੍ਸਵਃ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਯੂਥਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਰੇਮਿਰੇ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਸਾਂ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਚ ਵਨਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਥੋ ਵਯਾਂਸਿ
ਉਹ ਮਾਸ ਲੁੱਟਦੇ, ਉੱਡਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੂਵ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਲੜਾਈ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੌ ਪ੍ਰਾਣਪਣੇਪਵਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ऽਤਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਦੁਰੋਦਰਃ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਠਨਾਈ ਤੋਂ ਪੇਟ ਪਤਲੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤੇਭष੍ਟष੍ਟਸ੍ਥਿਤਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਂ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍ ਦੇਵਪਤਿਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਮੱਤੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਮਾ ਤੁਰਗਾष੍ਟਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮ ਦਾ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ऽਥ ਮਯੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯੁਯੁਧੇ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਮਯਾ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸੁਰਾਨ੍ ਹੁਤਾਸ਼ਾਰ੍ਕਵਸੂਰਕੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ—ਅਗਨਿ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨਾਰਾਚਗਣਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ ਅਗਚ੍ਛ ਹੇ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਜਾ! ਰੁਕ! ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?'
ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਵੇਗਨਿਭਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀਮ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਭਯਦਾਂ ਨਦੀਂ ਚ
ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨੀਮੁਤ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਸृਗ੍ਨਦੀ ਬਭੈ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਚਣ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਹਤਾ ਰਣੇ ਯੇ ऽਭਿਮੁਖਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਾਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਚਾਪਮਾਦਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਪੁਰੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰਾਜਘ੍ਨਤੁਰੁਭਾਵਪਿ
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾਨ੍ਧਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨਗਾਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਣੀ ਕਰਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਿ ਬਾਹੁ ਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਕੁਲਿਸ਼ਮਨ੍ਧਕਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਧਕ ਦੇ ਕੋਲ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ ਜਗਰ੍ਜ ਚ ਤਦਾਨ੍ਧਕਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਧਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਵਵਰ੍ष ਤਾਨ੍ ਵਾਰਯਨ੍ ਸ ਸਮਭ੍ਯਾਯਾਚ੍ਛਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰੀਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਪਾਣਿਨਾ ਵਜ੍ਰਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪਾਤਯਾਮਾ ਦ੍ਰਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਦਮੁष੍ਟਿਤਲਾਦਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ, ਮੁੱਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ ਚਾਪਮਾਨਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍
ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੁੱਤਰ ਧਨੁਸ਼ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਣ੍ਡਂ ਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੰਡ ਸੁੱਟਿਆ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਕਾਲਗ੍ਨਿਨਿਭੋ ਯਦ੍ਵਦ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਕਲਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਹਤਃ ਕष੍ਟਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ऽਯਂ ਯਮੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਏ, 'ਹਾਏ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਯਮ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ!'