ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦੈਵਤਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਅਭਿਦ੍ਰਵਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤੌ
ਦੈਵੀ ਫੌਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ।
ਰਜਸਾ ਸਂਵृਤੋ ਲੋਕੀ ਪਿਙ੍ਗਵਰ੍ਣੇਨ ਨਾਰਦ
ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸ੍ਵਾਨੇਵਾਨਯੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵੈ ਪਰਾਨਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਗਜੋ ਮਤ੍ਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸਾਦੀ ਸਾਦਿਨਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਘੋੜਸਵਾਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਘ੍ਨਨ੍ਨਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਘੋਰਾ ਸ਼ਮਯਨ੍ਤੀ ਰਣਾਦ੍ਰਜਃ
ਲੜਾਈ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗੀ।
ਗਜਕੁਮ੍ਭਮਾਹਕੂਰ੍ਮਾ ਸ਼ਰਮੀਨਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕਛੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਤੀਰ ਮੱਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਵਲਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਪਤਾਕਾਫੇਨਮਾਲਿਨਨੀ
ਉਹ ਦਰਿਆ ਅੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਨਵਾਯਸਕਾਦਮ੍ਬਾ ਗੋਮਾਯੁਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੁਲਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੰਛੀ, ਬਗਲੇ, ਗਿੱਟ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਥਪ੍ਲਵੈਃ ਸਂਤਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਗਾਹਿਰੇ
ਵੀਰ ਉਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਉੱਤੇ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸਮੁਤ੍ਤਰਨ੍ਤੋ ਵੇਗੇਨ ਯੋਧਾ ਜਯਧਨੇਪ੍ਸਵਃ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਯੂਥਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਰੇਮਿਰੇ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਪਿਸਾਚਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਸਾਂ ਵਿਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਚ ਵਨਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਥੋ ਵਯਾਂਸਿ
ਉਹ ਮਾਸ ਲੁੱਟਦੇ, ਉੱਡਦੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਪ੍ਰਤਿਮਂ ਬਭੂਵ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਲੜਾਈ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੌ ਪ੍ਰਾਣਪਣੇਪਵਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ऽਤਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਗਤੋ ਦੁਰੋਦਰਃ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਜੋੜੇ-ਜੋੜੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਠਨਾਈ ਤੋਂ ਪੇਟ ਪਤਲੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤੇਭष੍ਟष੍ਟਸ੍ਥਿਤਮੁਗ੍ਰਤੇਜਸਂ ਸਮੇਯਿਵਾਨ੍ ਦੇਵਪਤਿਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਮੱਤੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਨਾਮਾ ਤੁਰਗਾष੍ਟਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਮੁਦ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨਾਮ ਦਾ, ਅੱਠ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ऽਥ ਮਯੋ ਹੁਤਾਸ਼ਂ ਯੁਯੁਧੇ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਮਯਾ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸੁਰਾਨ੍ ਹੁਤਾਸ਼ਾਰ੍ਕਵਸੂਰਕੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ—ਅਗਨਿ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ।
ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਨਾਰਾਚਗਣਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ ਅਗਚ੍ਛ ਹੇ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕਿਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ, ਤੇ ਚੀਕਦੇ, 'ਜਾ! ਰੁਕ! ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈ?'
ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਵੇਗਨਿਭਾਂ ਵਹਨ੍ਤੀਮ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਭਯਦਾਂ ਨਦੀਂ ਚ
ਉਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਾਲੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਰਿਆ ਚਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨੀਮੁਤ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਸृਗ੍ਨਦੀ ਬਭੈ
ਉਹ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਵਹ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਚਣ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਹਤਾ ਰਣੇ ਯੇ ऽਭਿਮੁਖਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਾਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਚਾਪਮਾਦਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਪੁਰੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗੈਰਾਜਘ੍ਨਤੁਰੁਭਾਵਪਿ
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁਕ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾਨ੍ਧਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਅੰਧਕ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ।
ਤਾਨ੍ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਨਗਾਨਿਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਣੀ ਕਰਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਥਾਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭੁਵਿ ਬਾਹੁ ਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ ਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ।
ਭਸ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਕੁਲਿਸ਼ਮਨ੍ਧਕਂ ਸਮੁਪਾਯਯੌ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਧਕ ਦੇ ਕੋਲ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।