ਪਰਾਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਮਨੋ ਧਾਤਰਿ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ
ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਜਾਨਤਾਪਿ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ,
ਲਲੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਨਿਜੇ ਪਦੇ
ਲਲੋ ਨੂੰ ਦੈਤਿ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਦ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ਕਥਂ ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ,
ਅਦਾਹ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ੇਨ ਅਕ੍ਲੇਦ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਵਰਤ ਮਿਲੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ऽਨ੍ਧਕਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਾਜਯਤ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸਮਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜਬ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਗੁਪ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਹਨਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸਾਯੁਧਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਬਹਿਃ
ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਤਿਵੇਗੇਨ ਗਜਵਾਜਿਰਾਥਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਯਭਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਤ੍ਰ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਸਮਾਸੇਨ ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੁਣ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣੋ ਗਜਪਤਿਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਹਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਹੈ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਨਾਮ ਮਹਿषੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਪਉਂਡਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭੈਂਸ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਤਿਃ ਵਾਹਨਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਪਾਦਸਂਭੂਤੋ ਵਾਹਨਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਤੁ
ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਨਿ ਸੌਰਭੇਯਾਣਿ ਵृषਾਣ੍ਯੁਗ੍ਰਜਵਾਨਿ ਚ
ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਹਦੇ ਹਨ।
ਹਰਯੋ ਰਥਵਾਹਾਸ਼੍ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਲਈ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਹਨ।
ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਭੁਜਗਾਰੂਢਾ ਹਯਾਰੂਢੌ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ
ਕਿਨਨਰ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ।
ਸੁਕਾਰੂਢਾਸ਼੍ਚ ਕਵਯੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਨਃ
ਕਵੀ ਤੋਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੈਦਲ ਹਨ।
ਸਂਨਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਹਥਿਆਰ ਬੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਹਨਾਨ੍ਯੇਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੁਣ, ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਵਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੈਃ ਸਹਸ੍ਰਾਰਸ੍ ਤ੍ਰਨਲ੍ਵਪਰਿਮਾਣਵਾਨ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਰ ਦੇ।
ਉਹ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾष੍ਟਾਭਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਰੁਕ੍ਮਮਯਃ ਸੁਭਃ
ਅੱਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ।
ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਤੁ ਰਥੋ ਦ੍ਵਿਯੋ ਹਯੈਃ ਕਾਞ੍ਜਨਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਦਿਵਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਦਿਖਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨੋ ऽਭੂਦਯਃ ਸ਼ਙ੍ਕੋਰ੍ਮृਗਾਧਿਪਃ
ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਵਿਮਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਅਯਸ਼ੰਕੁ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸੀ।