ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਖ੍ਯਾਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਭਵਤੋ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸ੍ਵਜਾਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਕਰ।
ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁਕਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਹਿਤੋਪਦੇष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭਵ
ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਭੁਂ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਚ੍ਛਤ੍ਸ ਨਾਰਦ
ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਾ ਯੋਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰਾਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਮਨੋ ਧਾਤਰਿ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ
ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਜਾਨਤਾਪਿ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ,
ਲਲੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਨਿਜੇ ਪਦੇ
ਲਲੋ ਨੂੰ ਦੈਤਿ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਦ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ਕਥਂ ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ,
ਅਦਾਹ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ੇਨ ਅਕ੍ਲੇਦ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਵਰਤ ਮਿਲੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ऽਨ੍ਧਕਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਾਜਯਤ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸਮਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜਬ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਗੁਪ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਹਨਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸਾਯੁਧਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਬਹਿਃ
ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਤਿਵੇਗੇਨ ਗਜਵਾਜਿਰਾਥਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਯਭਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਤ੍ਰ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।
ਵਾਹਨਾਨਿ ਸਮਾਸੇਨ ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੁਣ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣੋ ਗਜਪਤਿਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਵਾਹਨਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ ਹੈ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਨਾਮ ਮਹਿषੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਪਉਂਡਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭੈਂਸ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਤਿਃ ਵਾਹਨਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾਪਾਦਸਂਭੂਤੋ ਵਾਹਨਂ ਧਨਦਸ੍ਯ ਤੁ
ਧਨਾਦਾ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਨਿ ਸੌਰਭੇਯਾਣਿ ਵृषਾਣ੍ਯੁਗ੍ਰਜਵਾਨਿ ਚ
ਸੌਰਭੇਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਉਹਦੇ ਹਨ।