ਮਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ਨਕਰੋ ਭਵਾਨਪਿ ਨृਕੇਸਰੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਙ੍ਕੋ ऽਚਲਜਙ੍ਗਮਾਦ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਭੋ ਨਾਥ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋ
ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਹੈਂ, ਚੰਦ ਹੈਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜੇष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਵ੍ਯਯ
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਾਨ੍ਯਯਾ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਦਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸਜ਼ਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਪਾਪਂ ਲਯਂ ਯਾਤੁ ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਤਥਾ
ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ।
ਨਰੇਣ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਭਵਦ੍ ਵਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਵਰਂ ਤਂ ਦਦਾਮਿ ਤਵਾਸੁਰ
ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਸੁਰ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਚ ਨਿਰਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਾਸਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਖ੍ਯਾਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਭਵਤੋ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸ੍ਵਜਾਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਕਰ।
ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁਕਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਹਿਤੋਪਦੇष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭਵ
ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਭੁਂ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਚ੍ਛਤ੍ਸ ਨਾਰਦ
ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਾ ਯੋਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰਾਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਮਨੋ ਧਾਤਰਿ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ
ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਜਾਨਤਾਪਿ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ,
ਲਲੋ ऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਨਿਜੇ ਪਦੇ
ਲਲੋ ਨੂੰ ਦੈਤਿ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਦ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ਕਥਂ ਸਮਾਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ,
ਅਦਾਹ੍ਯਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ੇਨ ਅਕ੍ਲੇਦ੍ਯਤ੍ਵਂ ਜਲੇਨ ਚ
ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਨ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਵਰਤ ਮਿਲੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ऽਨ੍ਧਕਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਧਕ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਾਜਯਤ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸਮਂ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜਬ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸੀ।
ਸਮਾਰੁਹ੍ਯਾਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਗੁਪ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।