ਤਂ ਪਰਾਜੇष੍ਯਸੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂष ਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਹृष੍ਟਃ ਸਮਾਹੂਯਾਨ੍ਧਕਂ ਮੁਨੇष
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ:
ਮਯੋਤ੍ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ऽਪਿ ਤਦਾਗਚ੍ਛਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਤਯੋਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸੀਹ ਮਾਮਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਦਾਨਵ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਮਹੇਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।
ਜਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਮੀਨੋ ਹਯਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਰਕਚ੍ਛਪਃ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ ਹੈਂ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉੱਤਮ ਕਛੂਆ ਹੈਂ।
ਮਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ਨਕਰੋ ਭਵਾਨਪਿ ਨृਕੇਸਰੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਙ੍ਕੋ ऽਚਲਜਙ੍ਗਮਾਦ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਭੋ ਨਾਥ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋ
ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਹੈਂ, ਚੰਦ ਹੈਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜੇष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਵ੍ਯਯ
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਾਨ੍ਯਯਾ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਦਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸਜ਼ਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਪਾਪਂ ਲਯਂ ਯਾਤੁ ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਤਥਾ
ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ।
ਨਰੇਣ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਭਵਦ੍ ਵਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਵਰਂ ਤਂ ਦਦਾਮਿ ਤਵਾਸੁਰ
ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਸੁਰ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਚ ਨਿਰਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਾਸਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—
ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਖ੍ਯਾਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਅਜਰਸ਼੍ਚਾਮਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਨ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧੋ ਭਵਤੋ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਦਾ ਬੰਧਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਸ੍ਵਜਾਤਿਸਦृਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਹੇ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਕਰ।
ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਸ੍ਯੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁਕਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਹਿਤੋਪਦੇष੍ਟਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਭਵ
ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਭੁਂ ਤੁष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੈਚ੍ਛਤ੍ਸ ਨਾਰਦ
ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਾ ਯੋਗਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।