ਪੀਤਵਾਸਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ:
ਵਿਜੇਤੁਂ ਨਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਏਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਸਾਧ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਮृਧੇ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰਤੋ ਵਿष੍ਣੋ ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਯਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗृਣਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜੇष੍ਯਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਮੁਤ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ—ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮੁ ਕਰੋਮ੍ਯਜ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ; ਅਜਨਮਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਾਪਯਿਤੁਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪਰਾਜੇष੍ਯਸੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂष ਧਰ੍ਮਜਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਨਂ ਹृष੍ਟਃ ਸਮਾਹੂਯਾਨ੍ਧਕਂ ਮੁਨੇष
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ:
ਮਯੋਤ੍ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਹਾਭੁਜ
ਇਹ ਰਾਜ, ਜੋ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ऽਪਿ ਤਦਾਗਚ੍ਛਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਤਯੋਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਣਤੋ ऽਸੀਹ ਮਾਮਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਦਾਨਵ?
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਨਨ੍ਤਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਅਨੰਤ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯੋ ਮਹੇਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਅਟੱਲ, ਮਹੇਸ਼, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈਂ।
ਜਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨਾਤਕਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਜਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਮੀਨੋ ਹਯਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਰਕਚ੍ਛਪਃ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਮੱਛੀ ਹੈਂ, ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉੱਤਮ ਕਛੂਆ ਹੈਂ।
ਮਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਨਾਸ਼ਨਕਰੋ ਭਵਾਨਪਿ ਨृਕੇਸਰੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ ਹੈਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਮृਗਾਙ੍ਕੋ ऽਚਲਜਙ੍ਗਮਾਦ੍ਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਭੋ ਨਾਥ ਖਗੇਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋ
ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਹੈਂ, ਚੰਦ ਹੈਂ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਖਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜੇष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਜੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਗਤਾਵ੍ਯਯ
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਅਬਿਨਾਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਨਾਨ੍ਯਯਾ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੈਤ੍ਯ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੈਤ।
ਦਣ੍ਡਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ ਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸਜ਼ਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਪਾਪਂ ਲਯਂ ਯਾਤੁ ਸ਼ਾਰੀਰਂ ਮਾਨਸਂ ਤਥਾ
ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ।
ਨਰੇਣ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਭਵਦ੍ ਵਰਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਜੇ ਇਹ ਵਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਵਰਂ ਤਂ ਦਦਾਮਿ ਤਵਾਸੁਰ
ਦੂਜਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਸੁਰ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਚ ਨਿਰਤਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਯਣਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਾਸਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—