ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਝਾੜੂ ਪਾ ਲਏਗਾ।
ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਦੀਪਂ ਪੁष੍ਪਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਦੀਵਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੇਪ ਚੜ੍ਹਾਏਗਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪੋ ਭਵਤਿ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਯਤਨਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਯਤਨਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਖ੍ਯਂ ਚ ਲਿਮ੍ਪਤਾਸੁਰ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ—
ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਞ੍ਜਿष੍ਠਾ ਨਵਰਙ੍ਗੀਯਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਪਾਟਲਿਕਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਨਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਪਲ੍ਲਵਸਂਛਨ੍ਨਾ ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਰਾਵृਤਾਃ
ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੌਰੋਗਵਵਿਧਾਨਜ੍ਞੈ ਰਤ੍ਨਸਂਸ੍ਕਾਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦਢੈ
ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਨਾਨ੍ਧਵਿਕਲਾਦਯਃ
ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਅਪਾਹਜ।
ਜ੍ਯਾਮਘੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਲਯਂ ਗਤ ਇਤ੍ਯਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਯਾਮਘ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਜਿਗੀषਵਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੌਰਾਣਿਕਾਨ੍ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਦਾਚਾਰਰਤਾਞ੍ਸ਼ੁਚੀਨ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਾਠਕ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਕੁਰੁ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ।
ਨਰਾ ਨ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਬਲੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਿਭੁਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਨਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਯੌ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਮੋ ਹਰਿਪਾਦਭਕ੍ਤਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲ੍ਪਿਪ੍ਰਵਰੋ ऽਥ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਮਹੀਯਾਨ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।
ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਵਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦ੍ਯਾਂ ਬਲਿਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਧੁਦ੍ਰੁਹਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜੌ, ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭੇਟ ਮਧੁਦ੍ਰੁਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਗੇਯਂ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚ ਧੀਮਾਨ੍ ਪੌਰਾਣਿਕੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੈਰਕਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਮਕਥਾ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਕਰਵਾਇਆ।
ਜਗਤ੍ਪਤਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਗੁਪ੍ਤੇ ਬਲਿਨੋ ਗृਹੇ ਤੁ
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਧ੍ਯੇ ਹਰਿਮੀਸ਼ਿਤਾਰਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯਾਮਾਸ ਸੁਰਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯਮ੍
ਪਾਲੇਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂਖ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰਿਭषਿਤਾਨਿ ਸ ਤਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ਵਿਨਯਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ੍ਤੁ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਥ੍ਯਾਨਿ ਪਥ੍ਯਾਨਿ ਪਰਤ੍ਰ ਚੇਹ ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਸ੍ਯ ਵੀਰਃ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਉਹ ਵੀਰ, ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ, ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨਿ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਵਨੀਤਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਮੋਦਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਮਸ੍ਤਿ
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ, ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵृਦ੍ਧਵਾਕ੍ਯੈषਧਾ ਨੂਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਿਲ ਨਿਰ੍ਵਿषਮ੍
ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਲੋਕ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾ ਸੋਮਪਾਨੇ ਕੁਤਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।
ਤੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਬਨਧੂਨਾਂ ਜੀਵਨ੍ਤੋ ऽਪੀਹ ਮृਤਤੁਲ੍ਯਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਦਯਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਇਥੇ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਿਤਾਰੇ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵृਦ੍ਧਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਵਿਨਾ ਨੂਨਂ ਨੈਵੋਤ੍ਤਾਰਂ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ।