ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦੇਯਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਨਰੈਃ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਮੋਦਰਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਨਰਃ
ਦਾਮੋਦਰ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲਈ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰਦ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਾਤ੍ਵਯਂ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਮਾਸਿ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ਿਰੇ ਨਰੈਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੌषੇ ਦੇਯਾਨਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲਈ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦੇਯਂ ਸਾਰ੍ਵਕਾਲਿਕਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲਈ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਿ ਦੇਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਹਰ ਇੱਕ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰਾਮਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਫਲਾਭਿਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਾਮਾਤਃ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਾਨ੍
ਜੋ ਬਾਗਾਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਯੇਦਾਤ੍ਮਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਨ੍ਦਿਰਕਾਰਕਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਤੋ ਯਦੁਸਿਂਹਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਮਘਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਯਦੁਸਿੰਘ ਤੇ ਜਯਾਮਘ ਜੋ ਤਪਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਕਰ੍ਤਾ ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਿਚਿਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ—
ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਝਾੜੂ ਪਾ ਲਏਗਾ।
ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਦੀਪਂ ਪੁष੍ਪਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਦੀਵਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਲੇਪ ਚੜ੍ਹਾਏਗਾ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਪਾਪੋ ਭਵਤਿ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਯਤਨਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਯਤਨਂ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਖ੍ਯਂ ਚ ਲਿਮ੍ਪਤਾਸੁਰ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ—
ਨਾਨਾਧਾਤੁਵਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲਾਂ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਞ੍ਜਿष੍ਠਾ ਨਵਰਙ੍ਗੀਯਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਪਾਟਲਿਕਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ, ਨਵੇਂ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ।
ਲਤਾਪਲ੍ਲਵਸਂਛਨ੍ਨਾ ਦੇਵਦਾਰੁਭਿਰਾਵृਤਾਃ
ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪੌਰੋਗਵਵਿਧਾਨਜ੍ਞੈ ਰਤ੍ਨਸਂਸ੍ਕਾਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦਢੈ
ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ।
ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਨਾਨ੍ਧਵਿਕਲਾਦਯਃ
ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਅਤੇ ਅਪਾਹਜ।
ਜ੍ਯਾਮਘੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਲਯਂ ਗਤ ਇਤ੍ਯਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ
ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਯਾਮਘ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਜਿਗੀषਵਃ
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੌਰਾਣਿਕਾਨ੍ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਦਾਚਾਰਰਤਾਞ੍ਸ਼ੁਚੀਨ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਾਠਕ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਭਵੇ ਸਤਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਕੁਰੁ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ।
ਨਰਾ ਨ ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਬਲੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਿਭੁਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਮਨਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸਂਪੂਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਯੌ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਮੋ ਹਰਿਪਾਦਭਕ੍ਤਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲ੍ਪਿਪ੍ਰਵਰੋ ऽਥ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਹਾਮਹੀਯਾਨ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ।
ਕ੍ਰਿਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਵਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦ੍ਯਾਂ ਬਲਿਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਧੁਦ੍ਰੁਹਃ
ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜੌ, ਚੀਨੀ ਆਦਿ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਭੇਟ ਮਧੁਦ੍ਰੁਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਗੇਯਂ ਸ ਧਰ੍ਮ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਂ ਚ ਧੀਮਾਨ੍ ਪੌਰਾਣਿਕੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੈਰਕਾਰਯਤ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਧਰਮਕਥਾ ਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਕਰਵਾਇਆ।
ਜਗਤ੍ਪਤਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ
ਜਨਾਰਦਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।