ਰੋਗੋਵਾਨ੍ਯੋ ਨ ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ, ਜੀਭ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਿਮਾਰ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਪੂਜਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ—
ਮृਤਾ ਅਪਿ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਞ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖੀਦਾ, ਛੂਹੀਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖੀਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਲੋਕਾਃ ਸਾਮਰਦਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਗੁਣਾ ਹਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਭਵਭੀਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤੇ ਨ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਵ-ਭੀਤਿ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਨ ਤੇ ਪਰਿਭਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨ ਮृਤ੍ਯੋਰੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨਰਕੌਕਸਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਯਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਦਿਕਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਗਦਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯ ਭਗਵਤ੍ਸੇਵਿਨਾਮਪਿ
ਉਹ ਦਰਜਾ, ਦੈਤਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਗਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਖਡ੍ਗਪਰਸ਼ੁਂ ਭਵਬਨ੍ਧਸਮੁਚ੍ਛਿਦਮ੍
ਵੈਕੁੰਠਾ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ऽਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਅਮਿਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਿਯੋਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ ਦਾਮੋਦਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੋਰ੍ऽਚਯੇਤ ਵਾ
ਜੋ ਦਾਮੋਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਯਭਿਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਣ੍ਯਤਿਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਿ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਣ੍ਯਤਿਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਯਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਹਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਤੁ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨ ਤਪੋਭਿਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਤਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨੇ
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ—
ਵृਥਾ ਤਪਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮੋ ਹृਦਯਸ੍ਥੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨੀਲੇ ਕਵਲ ਵਾਂਗ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਨਾਮ ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਸਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਸੁਰ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਣਾਮਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।