ਪਰਮਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਰਣੇ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪੋਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਨੌਕਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਸਂਸਾਰੇ ਯਦ੍ਵਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ—'
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਤਥਾਨੇਯੇषਾਂ ਹਿਤਂ ਬਲੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਬਲੀ।
ਵਿषਮਵਿषਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਤਾਮਪ੍ਲਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਰਣਮੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪੋਤੋ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨੌਕ ਹੈ।
ਪਰਿਹਰ ਮਧੁਸੂਦਨਪ੍ਰਨ੍ਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਰਹਮਨ੍ਯਨृਣਾਂ ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤਾਵੇਵ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ਲਾਘ੍ਯੌ ਯੌ ਤਤ੍ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਹ ਦੋ ਹੱਥ ਹੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯੌ ਪੂਜਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਹਰਿਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਹੱਥ ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਹੀਂ।
ਰੋਗੋਵਾਨ੍ਯੋ ਨ ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ, ਜੀਭ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਿਮਾਰ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਪੂਜਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ—
ਮृਤਾ ਅਪਿ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਞ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖੀਦਾ, ਛੂਹੀਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖੀਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਲੋਕਾਃ ਸਾਮਰਦਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਗੁਣਾ ਹਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਭਵਭੀਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤੇ ਨ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਵ-ਭੀਤਿ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਨ ਤੇ ਪਰਿਭਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨ ਮृਤ੍ਯੋਰੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨਰਕੌਕਸਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਯਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਦਿਕਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਗਦਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯ ਭਗਵਤ੍ਸੇਵਿਨਾਮਪਿ
ਉਹ ਦਰਜਾ, ਦੈਤਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਯਚੇਤਸਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਗਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਵਰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਖਡ੍ਗਪਰਸ਼ੁਂ ਭਵਬਨ੍ਧਸਮੁਚ੍ਛਿਦਮ੍
ਵੈਕੁੰਠਾ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਵਸਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ऽਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਅਮਿਤ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਿਯੋਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ ਦਾਮੋਦਰਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰੋਰ੍ऽਚਯੇਤ ਵਾ
ਜੋ ਦਾਮੋਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਯਭਿਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਣ੍ਯਤਿਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਯਤਿ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਣ੍ਯਤਿਤਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।