ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਕ੍ਰਮਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ—
ਤੁਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵ ਆਰਾਮੂਲੇ ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਸ਼ਰਵ, ਜੋ ਬਾਗ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਹੈ—
ਜਵੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਾਯੁਰਾਪੋਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਨਭਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਬਾਹ੍ਮਤੋ ਮੁਨਯੋ ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਾਲਖਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਯਨ੍ਮੇ ਪਾਪਂ ਸ਼ਰੀਰੋਤ੍ਥਂ ਵਾਗ੍ਜਂ ਮਾਨਸਮੇਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਜਿਸ ਵੀ ਪਾਪ, ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—
ਯਨ੍ਮੇ ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਪੈਤृਕਂ ਮਾਤृਕਂ ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਜਿਸ ਵੀ ਪਾਪ, ਜੋ ਵੰਸ਼, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਆਇਆ—
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਾਚ੍ ਚਕ੍ਰ ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਚਕ੍ਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੁਖ-ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸਨਮ੍
ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਥ ਪਾਤਾਲਾਦ੍ ਵਿषੁਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਮੇ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਰਮਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਰਣੇ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪੋਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਨੌਕਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਸਂਸਾਰੇ ਯਦ੍ਵਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ—'
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਤਥਾਨੇਯੇषਾਂ ਹਿਤਂ ਬਲੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਬਲੀ।
ਵਿषਮਵਿषਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਤਾਮਪ੍ਲਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਰਣਮੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪੋਤੋ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨੌਕ ਹੈ।
ਪਰਿਹਰ ਮਧੁਸੂਦਨਪ੍ਰਨ੍ਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਰਹਮਨ੍ਯਨृਣਾਂ ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤਾਵੇਵ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ਲਾਘ੍ਯੌ ਯੌ ਤਤ੍ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਹ ਦੋ ਹੱਥ ਹੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯੌ ਪੂਜਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਹਰਿਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਹੱਥ ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਹੀਂ।
ਰੋਗੋਵਾਨ੍ਯੋ ਨ ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਨ ਵਕ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ਗੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਜੀਭ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੀ, ਜੀਭ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਿਮਾਰ ਹੈ।
ਯਃ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਪੂਜਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ—
ਮृਤਾ ਅਪਿ ਨ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਮਰ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਪृਸ੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਞ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖੀਦਾ, ਛੂਹੀਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਵੇਖੀਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਲੋਕਾਃ ਸਾਮਰਦਾਨਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਗੁਣਾ ਹਿ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤੇ ਭਵਭੀਤਿਨਾਸ਼ਨਂ ਸਂਸਾਰਗਰ੍ਤੇ ਨ ਪਤਨ੍ਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਵ-ਭੀਤਿ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਨ ਤੇ ਪਰਿਭਵਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨ ਮृਤ੍ਯੋਰੁਦ੍ਵਿਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬੇਇੱਜਤੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਚ ਤੇ ਨਰਕੌਕਸਃ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਨਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਯਾਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।