ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਤੁ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਹਿ ਵਾਮਨੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਸ੍ਤੁਲ੍ਯਗੁਣਾਂ ਮਹਰ੍षੇ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਮਨ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਵੈ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਰਸਾਤਲਸ੍ਥੋ ਦਿਤਿਜਸ਼੍ਚਕਾਰ ਯਤ੍ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਦਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦਾਨਵ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ—ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਸੋਪਾਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਵਾਇਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਾਨ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੇ ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ।
ਤਯਾ ਸਹ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰੇਮੇ ਵੈਰੋਚਨਿਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜਸਵੀ ਵੈਰੋਚਨਿ ਨੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦੈਤ੍ਯਤੇਜੋਹਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਚਪਾਤਾਲੇ ਵੈ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਬਭੈ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਃ
ਇੱਕ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ।
ਆਃ ਕਿਮੇਤਦਿਤੀਤ੍ਥਞ੍ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਸੁਰਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਅਹਾ! ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕੋਸ਼ੇ ਖਙ੍ਗਂ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਚ੍ਚਕ੍ਰਮਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ।
ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ—
ਤੁਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧृਕ੍ ਸ਼ਰ੍ਵ ਆਰਾਮੂਲੇ ਮਹਾਦ੍ਰਯਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੈ, ਸ਼ਰਵ, ਜੋ ਬਾਗ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਹੈ—
ਜਵੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਾਯੁਰਾਪੋਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਨਭਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਬਾਹ੍ਮਤੋ ਮੁਨਯੋ ਯਸ੍ਯ ਬਾਲਖਿਲ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਾਲਖਿਲਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਯਨ੍ਮੇ ਪਾਪਂ ਸ਼ਰੀਰੋਤ੍ਥਂ ਵਾਗ੍ਜਂ ਮਾਨਸਮੇਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਜਿਸ ਵੀ ਪਾਪ, ਜੋ ਸਰੀਰ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—
ਯਨ੍ਮੇ ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਂ ਪਾਪਂ ਪੈਤृਕਂ ਮਾਤृਕਂ ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਜਿਸ ਵੀ ਪਾਪ, ਜੋ ਵੰਸ਼, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਆਇਆ—
ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਾਚ੍ ਚਕ੍ਰ ਦੁਰਿਤਂ ਯਾਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਚਕ੍ਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੁਖ-ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸਨਮ੍
ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮਾਥ ਪਾਤਾਲਾਦ੍ ਵਿषੁਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਮੇ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਦੱਖਣੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਰਮਾਮਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ੍ਵਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਯਜਨ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਰਣੇ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ਪੋਤਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਨੌਕਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਵਚਨਂ ਸਂਸਾਰੇ ਯਦ੍ਵਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ—'
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਤਥਾਨੇਯੇषਾਂ ਹਿਤਂ ਬਲੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਬਲੀ।
ਵਿषਮਵਿषਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਤਾਮਪ੍ਲਾਵਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਰਣਮੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪੋਤੋ ਨਰਾਣਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਖਤਰਨਾਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨੌਕ ਹੈ।
ਪਰਿਹਰ ਮਧੁਸੂਦਨਪ੍ਰਨ੍ਨਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਰਹਮਨ੍ਯਨृਣਾਂ ਨ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਤਾਵੇਵ ਕੇਵਲਂ ਸ਼ਲਾਘ੍ਯੌ ਯੌ ਤਤ੍ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਹ ਦੋ ਹੱਥ ਹੀ ਵਾਅਦਿਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਯੌ ਪੂਜਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੌ ਹਰਿਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਦੋ ਹੱਥ ਹਰੀ ਦੇ ਦੋ ਕਵਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਜੋਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਹੀਂ।