ਬਿਭੇਦ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਸੁ
ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਝ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯੇ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਦਨੇ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਾਰਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਲਾਘਵਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਵਰ੍ष ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਮੁਨੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਘਂ ਦਾਰੁਣਾਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਰ੍ਵਲੋਹਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਾਰਾਚੇਨ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਰਾਗ੍ਰਜੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਧਾ ਸਾਧ੍ਯਃ ਸ ਛਿਨ੍ਨੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਸਾਧਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੱਟ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਤਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਾਣੈਰਵਤਸ੍ਤਾਰ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਜਘਾਨਾਥ ਹृਦਯੇ ਸੁਰਤਾਪਸਃ
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਰਤਾ ਦੇ ਤਪਸੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਮਪੋਵਾਹ ਸਾਰਥਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੁਦृਢਂ ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਭੂਯੋ ਯੋਦ੍ਧਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਾਹ੍ਨਿਕਮਾਚਰ
ਚੱਲੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਲੜਾਂਗੇ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਜਗਾਮ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾऽਹ੍ਨਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਮ੍ਭਿਕਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਠੱਗ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਨ ਚਾਜਯਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।
ਪੀਤਵਾਸਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ:
ਵਿਜੇਤੁਂ ਨਾਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਏਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਸਾਧ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਮृਧੇ ਦੇਵਾਸੁਰੈਰਪਿ
ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਥਂ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਦਸਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਗ੍ਰਤੋ ਵਿष੍ਣੋ ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਯਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਥੌ ਗृਣਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛ ਜੇष੍ਯਸਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਜਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ, ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਜਿਤੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕਿਮੁਤ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ—ਧਰਮਜਾ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?
ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਵ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਿਮੁ ਕਰੋਮ੍ਯਜ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ; ਅਜਨਮਾ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਾਪਯਿਤੁਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।