ਚਕਾਰੋਪਰਿ ਪੀਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾ ਹਿ ਮਾਂ ਤਤਃ
ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਦਬਾਇਆ।
ਤਤੋ ऽਨੁਪ੍ਲਪਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਾਰੇ ਮਰ੍ਕਟਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਬਾਂਦਰ ਦੀ ਗੰਢ ਪੈ ਗਈ।
ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਮੈਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੁੜ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ ਚੈਕਦਾ ਮਾਂ ਸ਼ਕਟੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਵਿਲਾਸਿਨੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਔਰਤ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਗ੍ਰਤਃ ਸ ਚਣ੍ਡਾਲੋ ਗਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਾਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਠਸ੍ਤੁ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਥੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤਃ
ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਵਲ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੋੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸੁਬਦ੍ਧ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਗਮਂ ਤਤਃ
ਜੁਆ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤਸ੍ਤਵ ਗृਹੇ ਜਾਤਸ੍ਤ੍ਵਹਂ ਜਾਤਿਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸਾਚ੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਬਨ੍ਧਨਂ ਚਾਗਤਂ ਮਮ
ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਵੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਪਾਪਾਨਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਗਿਰਾ
ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ,
ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਾ ਵਧੋ ਵਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਜਾਯਤੇ
ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਾਨ੍ ਦਿਵਾਕੀਰ੍ਤਿਮਿਮਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵਿਨਿਯੋਜਯਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦਿਵਾਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਦਿਵਾਕੀਰ੍ਤਿਮਿਮਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵਿਨਿਯੋਜਯਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦਿਵਾਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ।
ਜਗਾਮ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਦਨਂ ਮੁਰਾਰੇਃ ਖ੍ਯਾਤਂ ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਾਦ੍ਯਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਮੁਰਾਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ, ਜੋ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯ ਵੈ ਮਯਾ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਮਾਸੀਨ੍ਨਨੁ ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮਿ
ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਚੈਵਾਬ੍ਯਸਂਤਾਂ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸ਼ਾਂਸਿ ਨਾਥ
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਭਿਆਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਨਾਥ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀਆਂ ਸਿਖਿਆਵਾਂ ਉਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਦਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਕੈਟਭਘ੍ਨਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਪਾਣਿਮ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ।
ਜਜ੍ਞਵਾਟਮੁਪਾਗਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤਥਾ ਸਤ੍ਰਿषੁ ਦੈਤ੍ਯਨਾਥਃ
ਘੋੜੇ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਃ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਥੇ ਦਾਨ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਰ੍षਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਦਦ੍ਮਿ ਤਵ ਮਾਨਦ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਦੱਸੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਿਵਾਂ?'
ਵਿਹਸ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹੱਸਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਸ ਧਾਰਯਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਪਾਰਕ੍ਯਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਹ ਪਰਾਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਚ੍ਛਰੀਰਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਦੇਹਿ ਰਾਜਨ੍ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇਵੋ।
ਬਾਣਂ ਚ ਤਨਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਯੇਨ ਕ੍ਰਮਤ੍ਰਯਂ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦ੍ ਯਾਚਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਤੋ ऽਪਿ ਚ
ਕੌਣ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵੀ ਹੈ?
ਧਨਾਦਿਕਂ ਭੂਰਿ ਨ ਵੈ ਦਦਾਤਿ ਯਥੇਹ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਬਹੁਪ੍ਰਯਾਸਃ
ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਆਦਿਕ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਲੈਣਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਦਾਤਰਿ ਯਸ਼੍ਚਾਯਮਦ੍ਯ ਯਾਚੇਤ੍ ਪਦਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਆਪ ਦਾਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਾਚਸ੍ਵ ਵਿष੍ਣੋ ਗਜਵਾਜਿਭੂਮਿਂ ਦਾਸੀਹਿਰਣ੍ਯਂ ਯਦਭੀਪ੍ਸਿਤਂ ਚ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਜਮੀਨ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸੋਨਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੰਗ ਲਵੋ।