ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਦ੍ਭੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਤਥਾ
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯਾ ਜਡਤ੍ਵਮਨਘ ਤਥਾਨ੍ਧਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਵृषਾਕਪੇਸ਼੍ਚ ਤਨਯੋ ਮਾਲਾਗਰ੍ਭਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਤਾਤ ਸੇਤਿਹਾਸਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਤਥਾ
ਪਿਆਰੇ, ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਜਾਤੋ ਮਦਾਨ੍ਧਸ੍ਤੇਨਾਹਂ ਦੁष੍ਕਰ੍ਮਾਭਿਰਤੋ ऽਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅੰਨਾ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਵਿਵੇਕੋ ਨਾਸ਼ਮਗਮਤ੍ ਮੂਰ੍ਖਭਾਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੋਝੀ ਨਾ ਆਈ, ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਰਦਾਰਪਰਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਤਿਰ੍ਮੇ ਚ ਸਦਾਭਵਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ।
ਮृਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯੁਦ੍ਬ੍ਨ੍ਧਨੇਨਾਹਂ ਨਰਕਂ ਰੌਰਵਂ ਗਤਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਹਾ ਪਾਪਃ ਸਂਜਾਤੋ ऽਹਂ ਮृਗਾਧਿਪਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਿਰਨ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਿਰਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਰਾਧਿਪੇਨ ਵਿਭੁਨਾ ਨੀਤਸ਼੍ਚ ਨਗਰਂ ਨਿਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਸਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨੋ ਨਗਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਬਹਿਃ
ਉਹ ਇਕੋ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇ ਤੁ ਰਮਣੇ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਯਥੈਵ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾਹਮਵਦਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਆਖਿਆ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਰਸਿ ਮੇ ਭੀਰੁ ਕੋਕਿਲਾ ਧ੍ਵਨਿਨਾ ਯਥਾ
ਡਰਪੋਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਥਮੇਵਾਵਯੋਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਤਿਯੋਗਮੁਪੇष੍ਯਤਿ
ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਦ੍ਵਾਰਮੁਦ੍ਘਾਟਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਪਿਆਰੀ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੁਦ੍ਘਾਟਯਿष੍ਯਾਮ ਤਤੋ ਰਂਸ੍ਯਾਵ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵਾਂਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਘਾਟਯ ਦ੍ਵਾਰਂ ਮਾਂ ਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਵਿਮੋਚਯ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ।
ਉਦ੍ਘਾਟਿਤੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ऽਹਂ ਬਹਿਃ ਸ਼੍ਰਣਾਤ੍
ਜਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸਾ ਗृਹੀਤਾ ਚ ਨृਪਤੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਮਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹਸ੍ਤੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਤੈਰਹਂ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਃ
ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ऽਬ੍ਰੁਵਮਹਂ ਮਾ ਮਾ ਹਿਂਸਧ੍ਵਮਾਕੁਲਾਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਚੀਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਓ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ!'
ਦृਢਂ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮੁਦ੍ਬ੍ਧ੍ਯ ਘਾਤਯਨ੍ਤ ਤਪੋਧਨ
ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਜਾਤੋ ऽਹਂ ਸ਼੍ਵੇਤਗਰ੍ਦਭਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੁਟਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਖੋਤਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾਸਤ੍ ਤਤੋ ਮਮ
ਉਥੇ ਵੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਨਵਰਾष੍ਟ੍ਰੀਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜਨ੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਨਵਰਾਸ਼ਟਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ,
ਤਾਮੁਵਾਚ ਪਤਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਆਰੁਹ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਗਰ੍ਦਭਮ੍
ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਚਿੱਟੇ ਖੋਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਾਮਧਿਰੁਹ੍ਯ ਚ
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਤਤੋਰ੍ऽਧਪਥਿ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਤ੍ਪृष੍ਠਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਔਰਤ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਗਈ।