ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਪਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਵਹ੍ਨਿਵਰ੍षਨਿਭਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਤਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਯਥਾਸ਼ਨਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵੀਰਸ੍ਤੂਣਦ੍ ਬਾਣਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਕੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸਾਧ੍ਯਾਯ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਨ੍ਧਕਾਰਿਤਾਨਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਧਿਆ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਰਪਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਰ੍ਮਭਿਦ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਯਗੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਝ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼, ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਾਧ੍ਯਦੈਤ੍ਯਯੌਃ
ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਐਸਾ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਛਾਦਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ।
ਬਿਭੇਦ ਮਾਰ੍ਗਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਮਸੁ
ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਝ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਹृਦਯੇ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਦਨੇ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦੈਕੇਨ ਬਾਣੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਾਕਾਰਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਿਜ੍ਯਂ ਲਾਘਵਾਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਵਰ੍ष ਨਿਸ਼ਿਤਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨੁਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਤਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦਤ੍ਤਂ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਯੋ ਮੁਨੇ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲਾਘਵਾਤ੍
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਘਂ ਦਾਰੁਣਾਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਰ੍ਵਲੋਹਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਦਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਾਰਾਚੇਨ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਰਾਗ੍ਰਜੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਸ਼ਧਾ ਸਾਧ੍ਯਃ ਸ ਛਿਨ੍ਨੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਸਾਧਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕੱਟ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਰਾਗ੍ਰ੍ਯਾਯ ਤਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਧਰ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਲਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਦਾਯ ਤਤੋ ਬਾਣੈਰਵਤਸ੍ਤਾਰ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ, ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ।
ਨਾਰਾਚੇਨ ਜਘਾਨਾਥ ਹृਦਯੇ ਸੁਰਤਾਪਸਃ
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੁਰਤਾ ਦੇ ਤਪਸੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਤਮਪੋਵਾਹ ਸਾਰਥਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੁਦृਢਂ ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਭੂਯੋ ਯੋਦ੍ਧਮੁਪਾਗਤਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਾਹ੍ਨਿਕਮਾਚਰ
ਚੱਲੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਲੜਾਂਗੇ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਜਗਾਮ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾऽਹ੍ਨਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਮ੍ਭਿਕਮ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਠੱਗ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਸ੍ਰਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਨ ਚਾਜਯਤ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਿਆ।