ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਂ ਰੁਦ੍ਰਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍
ਮੈਂ ਕਾਲਾਗਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋਕਨਦਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੋਕਨਾਦ ਅਤੇ ਹਰੀਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਨਾਤਨਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਮੈਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਦੇਵਂ ਗਰੁਡਵਾਹਨਮ੍
ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਯੋਗਿਨਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਾਪਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇ
ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧ੍ਨ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਬਹੁਪਾਪਨਾਸ਼ਨਂ ਸਂਕਰ੍ਤਨਾਤ੍ ਸ੍ਮਾਰਣਾਤ੍ ਸਂਸ਼੍ਰਵਾਚ੍ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਯष੍ਟੁਂ ਵੈਰੋਚਨੋ ਵਲਿਃ
ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਲੀ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ ਭਾਰ੍ਗਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਕੌਸ਼ਿਕਾਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਾਨ੍
ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਾਤਦ੍ਰਵੇ ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਤਃ
ਸ਼ਾਤਦਰੂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ ਕਿਰਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਿਨੇਸ਼ਕਿਰਣਚ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਐਰਾਵਤੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯੋਦਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਥੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਐਰਾਵਤੀ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਥੇਸ਼ਵਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਵਤੀਰ੍ਣਾ ਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਤੁਮਾਤ੍ਰੇਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਉਤਰਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ।
ਵਨਂ ਹਰਗਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਖਗਧ੍ਵਨਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੋਰ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਸ੍ਤृਤਾਭਿਰ੍ਜਟਾਭਿਸ੍ਤੁ ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਮਿਞ੍ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਦਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਵਰ੍ਣੈਃ ਸੁਖਦੈਰ੍ਨਭਸ੍ਤਾਰਾਗਣੈਰਿਵ
ਦਸ ਅਤੇ ਅੱਧ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਨ, ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੋਕਨਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਨਂ ਪਦ੍ਮਵਨਂ ਯਥਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਕੋਕਨਾਦਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਝੀਲ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਸੋ ਹਂਸਾ ਇਵ ਮਹਾਸਰਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਭਿਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਅਰ੍ਥਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼ੁਵਨਾਵृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਂ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੋਖ ਦੇ ਲਈ, ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮ੍ਯਰ੍ਥੋ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਯਾਦੌ ਧਰ੍ਮ ਆਸ਼੍ਰਮੀ
ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਰਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰਖਣ੍ਡੇ ਸਲਿਲਾਪ੍ਲੁਤੇ
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਮੁਰ੍ਤਿਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪੁਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਨਨਾਥ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾਥ ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਨਾਰਦ
ਸੇਵਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਭੀਤਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਖਣ੍ਡਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਖੰਡ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਹਿ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਾਃ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚਲੇ।