ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਤਪਃ ਕ੍ਵ ਜਟਾਭਾਰਃ ਕ੍ਵ ਚੇਮੌ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧੌ
ਤਪ ਕਿੱਥੇ, ਜਟਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਕਿੱਥੇ?
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਸਂਪਦ੍ਯੇਤ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੁਯਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੁਧਿ
ਕੋਈ ਵੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਕਥਞ੍ਚਿਜ੍ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਰਣੇ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਿਤਤ੍ਯ ਚਾਪਂ ਗੁਣਮਾਵਿਕृष੍ਯ ਤਲਧ੍ਵਨਿਂ ਘੋਰਤਰਂ ਚਕਾਰ
ਉਸਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੰਤ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਤਾਨਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਨਮ੍ਯ ਮਹਾਧਨੁਸ੍ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਪृषਤ੍ਕਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਨਰਸ੍ਤੁ ਬਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਪਞ੍ਚ षਡ੍ ਦ੍ਰਤ੍ਯਨਾਥੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਪृषਤ੍ਕਾਨ੍
ਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਪੰਜ, ਫਿਰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
षਟ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਦਿਤੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬਾਣਾਨਿ ਨਰਾਯ ਵਿਪ੍ਰ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਨਰ ਉੱਤੇ ਛੇ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ।
षਟ੍ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਨਵ षਣ੍ਨਰੇਣ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ
ਨਰ ਨੇ ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬਹੱਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯੇਯਤਰਾਨ੍ ਹਿ ਬਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚਤੁਸ੍ਤੌ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਹਿ ਕੋਪਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਵਰਃ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਘੋਰਰੂਪੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇਵ ਸਮਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਨਿਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਂ ਯੋਦ੍ਧੂਮਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਆਦਮੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਰਾਣਰ੍षਿਮੁਦਾਰਵਿਕ੍ਰਮਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਾਰਦ ਲੋਕਪਾਲਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਦ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਾਧ੍ਯਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਪਤਦ੍ ਵਾਰਿ ਵਹ੍ਨਿਵਰ੍षਨਿਭਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਤਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਯਥਾਸ਼ਨਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਆਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵੀਰਸ੍ਤੂਣਦ੍ ਬਾਣਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਤੀਰਕੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਤੀਰ ਕੱਢਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਸਾਧ੍ਯਾਯ ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਨ੍ਧਕਾਰਿਤਾਨਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਧਿਆ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਰਪਰੈਰ੍ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਿਧ੍ਯੇਤਾਂ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮਰ੍ਮਭਿਦ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਯਗੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਝ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਲਘੁ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁष੍ਠੁ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼, ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਮੁਮੁਚੁਃ ਸਾਧ੍ਯਦੈਤ੍ਯਯੌਃ
ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਐਸਾ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ।
ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਛਾਦਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਏ।