ਚਕ੍ਰਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਵਿਦੁਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਨੇਮਿषੈ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਨਿਤਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਨੇਮਿਸ਼ਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯੋਗਮਤੁਲਂ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਰਸਾਤਲਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਨੇਮਿषਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਨੇਮਿਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁੱਸਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਚਰਨ੍ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਮਲੋਦਕਾਮ੍
ਫਿਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਾਨਪਰਾਨ੍ ਮੁਖੇ ਲਗ੍ਨਾਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੁਲਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਿਲ
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸਮੁਨ੍ਨਤਜਟਾਭਾਰੌ ਤਪਸ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਗਵਂ ਚੈਵ ਅਕ੍ਸ਼੍ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਦੋ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰਦਾਨ ਵੀ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਵ ਤਪਃ ਕ੍ਵ ਜਟਾਭਾਰਃ ਕ੍ਵ ਚੇਮੌ ਪ੍ਰਵਰਾਯੁਧੌ
ਤਪ ਕਿੱਥੇ, ਜਟਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਕਿੱਥੇ?
ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯੇ ਸਤਿ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਤ੍ਸਂਪਦ੍ਯੇਤ ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਸੇਤੁਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਨੁਯਾਦ੍ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੁਧਿ
ਕੋਈ ਵੀ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਥਾ ਕਥਞ੍ਚਿਜ੍ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਰਣੇ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵਿਤਤ੍ਯ ਚਾਪਂ ਗੁਣਮਾਵਿਕृष੍ਯ ਤਲਧ੍ਵਨਿਂ ਘੋਰਤਰਂ ਚਕਾਰ
ਉਸਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤੰਤ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਤਾਨਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਨਮ੍ਯ ਮਹਾਧਨੁਸ੍ਤਤੋ ਮੁਮੋਚ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਪृषਤ੍ਕਾਨ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਨਰਸ੍ਤੁ ਬਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਪਞ੍ਚ षਡ੍ ਦ੍ਰਤ੍ਯਨਾਥੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਪृषਤ੍ਕਾਨ੍
ਨਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਪੰਜ, ਫਿਰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
षਟ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਦਿਤੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬਾਣਾਨਿ ਨਰਾਯ ਵਿਪ੍ਰ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਨਰ ਉੱਤੇ ਛੇ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ।
षਟ੍ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਨਵ षਣ੍ਨਰੇਣ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸਸਰ੍ਜ੍ਜ
ਨਰ ਨੇ ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬਹੱਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ऽਪ੍ਯਸਂਖ੍ਯੇਯਤਰਾਨ੍ ਹਿ ਬਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚਤੁਸ੍ਤੌ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਹਿ ਕੋਪਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਵਰਃ ਪृषਤ੍ਕੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਘੋਰਰੂਪੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੇਵ ਸਮਂ ਸਮਾਹਤ੍ਯ ਨਿਪੇਤਤੁਸ੍ਤੌ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਗਦਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਰਂ ਯੋਦ੍ਧੂਮਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਆਦਮੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਰਾਣਰ੍षਿਮੁਦਾਰਵਿਕ੍ਰਮਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਾਰਦ ਲੋਕਪਾਲਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਦ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਵੇਗਾਤ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਾਧ੍ਯਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।