ਤੇ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸੌਮ੍ਯਤਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਵਿਨਾਯਕਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮਨੁष੍ਯਾ ਜृਮ੍ਭਕਾਃ ਖਗਾਃ
ਭੂਤ, ਵਿਨਾਇਕ, ਕੜਵੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੰਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਰਵਾਹਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਬਲੌਜਸਾਂ ਚ ਹਰ੍ਤਾਰਸ਼੍ਛਾਯਾਵਿਧ੍ਵਂਸਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਛਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਰਵਾਹਤਾਃ
ਉਹ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ।
ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇ।
ਤਮੀਡ੍ਯਮੀਸ਼ਾਨਮਨਨ੍ਤਮਚ੍ਯੁਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤਿਤੋ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ, ਅਨੰਤ, ਅਟੱਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ऋਤੇਨ ਤੇਨਾਚ੍ਯੁਤਨਾਮਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਮੇਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਮਮਾਸੁਭਮ੍
ਇਸ ਸੱਚ ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਾਵਪਿ ਬਲੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼ ਭਾਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਧੂਤਵੇਗਃ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਚਾਨਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਜਾਤੇ ਜਪ੍ਯਾਵਸਾਨੇ ऽਸੌ ਤ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਪ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਆ ਗਈ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਭਾਵਮਾਤ੍ਮਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤੇਜਸਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣਾਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ'।
ਅਨਾਗਸਾਂ ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਮਲ੍ਪਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ
ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਨਿੱਕੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਯਾਲਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਧਰ੍ਮਦੇਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ—
ਸਹਸੈਵ ਸਮਾਯਾਤਾ ਜਿਜ੍ਞਾਸਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਅਚਾਨਕ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜੱਗ ਪਈ।
ਤਵ ਸਂਸਰ੍ਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਜਾਤੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸਰ੍ਗਸਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵੈਰਾਗ ਮਿਲਿਆ—
ਯਥਾ ਪਾਪਾਪਨੋਦੋ ਮੇ ਭਵਤ੍ਯਾਰ੍ਯ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਚਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਰੁਪਕਾਰਿਕਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ ਸਂਪृਚ੍ਛ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਸੌਮ੍ਯ ਯੇ ਵੈ ਪ੍ਰਵਚਨੇ ਰਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਪਾਪਾਪਨੋਦਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਕਿਵੇਂ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
षष੍ਠੇ षष੍ਠੇ ਤਦਾ ਕਾਲੇ ਜਨ੍ਤੁਮੇਕਮਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਫਲਾਹਾਰਮਾਗਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਜੀਵਿਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍
ਜੀਊਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦਨੁਬ੍ਰੂਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਅਯਮਸ੍ਮ੍ਯਨੁਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਸ੍ਯਾਤਿਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘृਣਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਰੁਹਃ
ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਗਰੀਬ, ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ—