ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਮਣੀਯਾਂਸਮਣੋਃ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਚ ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਭ ਹੀ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ, ਬਚਾ ਲੈ।
ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ੍ਥੋ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਲੋਕਾਧਾਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਉਹ ਹਨ।
ਉਜ੍ਜਹਾਰਾਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਰਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਅਣਮਾਪ ਆਤਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗ੍ਰਾਹਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਕृष੍ਣਾਦ੍ ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਗਰਮੱਛ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਪਦ੍ਵਿਕ੍ਤੌ ਯੁਗਪਦ੍ ਗਜਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵੇਲੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਅਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਃ ਪ੍ਰਯਤਾਃ ਸ੍ਥਿਰਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਥਿਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਗੇ।
ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਤੇषਾਂ ਸੁਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਚ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸृष੍ਟਿਪ੍ਰਲਯਕਾਰਕਮ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਹਸ੍ਤੇਨ ਗਜਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਮਃ
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਟ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਪਬਨਧਾਚ੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚ ਗ੍ਰਾਹਂ ਚਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜਕੜ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਗਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਵਨ੍ਦਿਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੂਲ੍ਲਨਯਨਾਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਾਥੀ-ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇਨੇਹ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਿਲੋਕ੍ਤੇ ਬਹੁਪਾਪਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ ਲਭ੍ਯੇਤ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਰਦੇਨ ਯਦ੍ਵਤ੍
ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਤਂ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵਨ੍ਦਾਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕਪਤਿਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਗੁਪਤ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਪਾਪਨੋਦਂ ਪੁਰੁषੋ ਲਭੇਤ
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਪੀਡਾਰੁਚਿਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦਪਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਘਟੀਆ ਸੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਿਰਦੇਈ ਸੀ।
ਸ ਤ੍ਵਾਯੁषਿ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਜਜ੍ਞੇ ਘੋਰੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ।
ਕ੍ਰੁਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਖਸ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸੀ।